Hallo lieve mensen! Het is de laatste tijd een beetje stil hier. Geen updates, geen pixelbartjes, geen nieuwe foto's, helemaal niks. Tijd voor een korte update.

Ten eerste: ik heb mijn diploma gehaald. Eindelijk. Op dit fotootje ondertekende ik het papiertje:



Verder heb ik eigenlijk niet heel veel te melden. Ik ben blijven werken bij mijn afstudeerbedrijf, ChipSoft, ben daar op het moment met een heel leuk en uitdagend project bezig, ik woon nog steeds in mijn studentenkamertje in hartje Zwolle, ik heb eigenlijk geen idee waar en hoe ik wil wonen (kopen? huren? Zwolle? ergens anders?), ik zie het wel.

Oh ja, ik heb net mijn Hyves profiel verwijderd. Een tijdje geleden heb ik mijn MSN al teruggebracht van 99 naar 16 contacten (voor de zeldzame momenten dat ik online ben), ik kom nooit meer op MySpace en ik vertik het om een Facebook account aan te maken.

Na een tv-programma de tv uitzetten. Om na te denken over de gedachten die in me opkwamen toen ik aan het kijken (en uiteraard luisteren) was. Niet dat de tv wat dat betreft zo hoogstaand is qua niveau, maar met het hoofd waar ondergetekende mee uitgerust is is alles stof tot nadenken.

Het programma in kwestie is "Bij ons in de PC", over het leven in de elite van Nederland. Wat op zich niet heel hoogstaand is (ik bedoel: Jort Kelder), maar waarbij wel twee grote vragen bij me opkwamen:

• het enorme cultuurverschil tussen Nederland en Groot Britannië (zowel in de hogere als in de lagere klassen!), en daaruit voortvloeiend het verschil in cultuur tussen aangrenzende landen, en;
• wat bezielt mensen om meer waarde te hechten aan familiegeld dan om persoonlijk wat met het geld te doen? (schuldgevoel? toch een instinctief hoger doel dan hedonisme?)

Als ik was blijven kijken, dan waren deze beginnende gedachten meteen weer weggespoeld door een aantal korte boodschappen waarin ik werd verleid om geld wat ik niet heb uit te geven aan dingen waarvan ik niet wist dat ik ze nodig had totdat ik door de reclamespot in kwestie werd overtuigd van mijn gebrek en van de noodzaak van het volledig maken van mijn leven door het kopen van het product in kwestie. En mocht dat niet genoeg zijn, dan zou ik daarna geconfronteerd worden met de ellende van deze wereld waar ik in absolute zin ook niets aan kan doen.

Nu ik de tv uitgezet heb, heb ik er over na kunnen denken. Alleen stond er jammergenoeg anderhalve meter naar links een apparaat te schreeuwen om mijn aandacht. Waar ik al na twee minuten aan toegaf. Vandaar dit blogje.

En ik kan ook nog pixelbartjes maken!

Dat krijg je ervan als je met een (niet eens zo heel) fatsoenlijke koptelefoon naar je mp3'tjes luistert en er achter komt dat de kwaliteit eigenlijk best wel beroerd is. En als je van zo ongeveer al je mp3'tjes de originele cd hebt. Pff, waarom besteed ik er zo veel tijd aan? Al mijn muziek in lossless formaat rippen zodat ik alles in cd-kwaliteit op mijn laptopje heb staan. Meteen ook maar een 500GB schijfje voor mijn laptopje gekocht, anders ging het niet echt passen. Kijk. Deze cd's. En dan nog 120 stuks met klassieke muziek. Maar die moeten nog. Ooit.































Vanaf de vijf cd's die samen een gitaartje vormen moet ik ze allemaal nog rippen, maar mijn oude trouwe externe cd-rom-spelertje heeft er de brui aan gegeven.











Wat eigenlijk ook maar beter is want dan kom ik ook eens aan andere dingen toe. De laatste koude stukjes van de zojuist bij de Boni gekochte en inmiddels alweer een uur geleden gebakken barbecue chicken pizza verorberen bijvoorbeeld. En een boek gaan lezen. Of tv kijken. Of iets. Zodat ik morgen weer uitgerust aan het werk kan. Maar eerst even mijn fotocamera, statief en cd's opruimen. Heerlijk, hoe snel het een zooi is met zo'n chaotisch hoofd en in zo'n klein hokje van negentien vierkante meter.

Deze jongen is nog helemaal alive and kicking! Hier laat ik niet heel veel van me horen en de laatste tijd is het op mijn Flickr ook een beetje rustig geweest, maar dat wil niet zeggen dat ik niets doe!

Drie weken geleden ben ik begonnen met mijn afstudeerstage bij ChipSoft, een grote leverancier van software voor ziekenhuizen. Ik mag daar gedurende twintig weken een stukje software schrijven waarna ik een voldoende krijg en mijn diplomaatje eindelijk in ontvangst mag nemen :)

Maar goed, dat kost me nu dus zo ongeveer een boel energie. Maar nu is het weekend! Een typisch Bart-weekend want er wordt weer geprutst! Kijk maar:



Hoe hip en voor 90% van afval gemaakt. Een oude tandenborstel, het vibreerdingetje van mijn oude mobiele telefoon en de batterij waar de afstandsbediening van mijn MacBook niet zo veel meer mee kon. En wat tape natuurlijk :)

Tja, wat ik verder te melden heb? Niet zo veel. Drie dagen geleden is mijn dagboek één jaar geworden (de laptop die tot dagboek gebombardeerd is is inmiddels de tien al gepasseerd) (feest!), mijn kamertje is nog steeds mijn kamertje, mijn wekker staat elke ochtend op half zeven waardoor ik vandaag tegen acht uur alweer klaarwakker was onder het mom van uitslapen en vanmiddag ga ik de stad nog even onveilig maken en het carnaval zo veel mogelijk proberen te ontwijken. Indien mogelijk. Pff.

Misschien dat ik de komende tijd wat meer ga melden hier, misschien ook niet :P

Mijn playlist voor de laatste dagen van dit jaar:

• Johnny Cash:
  • American III: Solitary Man
  • American IV: The Man Comes Around
• Nick Cave & The Bad Seeds:
  • Abattoir Blues
  • The Lyre Of Orpheus
• Counting Crows:
  • August & Everything After
  • Recovering The Satellites
  • B-kantjes van "A Long December" en "Daylight Fading"
• Interpol:
  • Turn On The Bright Lights
• Damien Jurado:
  • Just In Time For Something EP
  • Where Shall You Take Me?
• Pedro The Lion:
• Progress
• Tour EP '04
• Winners Never Quit
• The Smiths:
  • Louder Than Bombs
  • The Smiths
• Starflyer 59:
  • Leave Here A Stranger
  • Talking Voice vs. Singing Voice
• Tindersticks:
  • Tindersticks II
  • Curtains
  • B-kantjes van "Bathtime" en "Rented Rooms"
• Denison Witmer:
  • Are You A Dreamer?
  • Are You A Sleeper?

Dankzij nieuwerwetse techniek passen al deze muzikale hoogstandjes op een apparaatje ter grootte van een uit de kluiten gewassen postzegel, dus gewapend met het apparaat in kwestie en een koptelefoon (en sjaal en handschoenen en noorwegenmuts) ga ik even een wandeling maken door deze mooie stad. De hele tijd rondjes lopen tijdens het kijken van een film van Wallace & Gromit is ook niet alles.

Morgen? Morgen oud & nieuw vieren. Eerst nog even een fles wijn kopen bij de Lidl. Vanmorgen een poging gedaan, maar de fles wijn lag al in scherven voordat de streepjescode de kans had om voor een bliep te zorgen. Een tweede poging is dus noodzakelijk want anders is er morgen geen wijn. Of wel wijn, maar niet wijn van mij. Wel bier en chips en energiedrank en vuurwerk en een aansteeklont en een slaapzak en een kussen en een slaapmatje en dergelijke noodzakelijkheden. En krentenbollen voor de volgende ochtend/middag. Pff. Backpack, reistas, rugtas? Hmm.

Kleren kopen is iets wat zo nu en dan moet gebeuren en wat ongelooflijk makkelijk uit te stellen is. Maar soms moet het nou eenmaal. Als je de volgende week een belangrijke afspraak hebt en zelfs je beste broek nu wel erg dun wordt bij de knieën bijvoorbeeld. Of als er stiekem al gaten in zitten.

Hoe fijn om dat te combineren met een bezoek aan een goede vriendin die ik eigenlijk vaker moet spreken maar wat er niet echt van komt.

Dus vanmorgen kwam ik om 10:40 aan in Meppel (waarom Meppel als ik zelf in Zwolle woon? Nou, daar woont ze en Meppel is gewoon tof). We wandelen door de kou naar de Hema, nemen daar een dikke bak koffie (koffiespecialiteit vannille met chocoladegebak voor ondergetekende), kletsen wat bij over koetjes, kalfjes, werk en de rest en na een half uurtje besluiten we een paar winkels te bezoeken. We beginnen bij de Vögele om er meteen achter te komen waarom ik het kleren kopen altijd uitstel. Kleren bezitten altijd maximaal twee van de volgende drie kenmerken:

1. Ze zijn betaalbaar
2. Ze zijn mooi
3. Ze passen (ik ben 1m95 en weeg iets van 70 kilo, boven windkracht zes mag ik niet buiten komen ivm wegwaaigevaar)

Kortom, ik zat alleen labels te bekijken om mijn maat te vinden. En dat is niet fijn. Broeken van 30/36 of desnoods 32/36 zijn zo goed als onvindbaar en als ze dan al te vinden zijn zijn ze ofwel belachelijk duur ofwel foeilelijk. Dat is dus waarom ik niet voor mijn plezier kleren koop. De rest gaat nog wel, maar broeken zijn een hel.

Maar gelukkig is daar de broekenwinkel. Die hebben zelfs broeken waar ik niet in pas, 29/36, of lengte 38 waar ik met gemak over struikel. Kijk, zo hoort het. Natuurlijk stervensduur, anders zou bovenstaand lijstje niet opgaan, maar geld is het meest overkomelijke probleem van de drie en als ik kleren koop doe ik dat alleen als ik geld te besteden heb.

Een kwartier later had ik twee hippe broeken uitgezocht ('hip' was mijn stopwoordje van de dag) en stond ik met deze twee broeken en nog wat aangesmeerde veel te dure kleren (staat je zoooo leuk!) bij de kassa veel te veel geld af te rekenen. Dat was dat. Op naar de andere winkels voor de rest.

Vervolgens de rest van de kledingwinkels geplunderd zodat de uiteindelijke vangst negen stuks kleding, een paar handschoenen en een mooie muts bedroeg.

We hadden honger dus liepen we de Subway binnen waar volgens de vriendin in kwestie nooit een kip was. Om het tegendeel te bewijzen bestelde ik een broodje met kip. Beetje flauw, maar dat viel mee want er zat peper op, ook in de laatste hap wat dan weer niet een geweldig iets was. (Echt, ik weet net het verschil tussen kip en tonijn en dan gaan ze me nóg tien vragen stellen over het broodje wat ik wil eten. Weet ik veel! Doe maar wat!)

Xenos (ik blijf het een rotwinkel vinden), Action (waar ik door een wildvreemde voor McGyver werd uitgemaakt wat ook niet geheel onterecht is maar daarover later misschien meer), nog ff bij haar thuis gezeten, wat gedronken en best wel lange koekjes van de Xenos gegeten, naar het station gesjouwd, trein genomen, thuis gekomen en nu heb ik geen zin om naar de supermarkt te gaan maar ik moet wel want ik heb geen eten in huis.

En ik ben moe vandaar dat ik dit verhaaltje min of meer afraffel. Pff.

Oh ja, ook nog hydraterende douchegel en een laserwaterpas en echte pepernoten die 24 cent duurder waren dan bij de Xenos in Zwolle en een lijmpistool van een euro en bladwijzers en allemaal andere dingetjes gekocht. Alsof ik nog niet genoeg dingetjes heb!

Eindelijk een duidelijke uitleg van 's werelds Grootste Mysterie.

(verwijderd

Wat afgelopen zaterdag nog eventjes fijntjes werd benadrukt door het weerbericht:



Maar goed, het leven begint weer. Mijn cijferlijst vertelde me dat ik nog twee puntjes nodig heb voordat ik mag afstuderen, de regeltjes van de examencommissie zeggen dat ik nog heeeel veel moet doen, mijn recent ontdekte adhd speelt ook niet een heel erg constructieve rol wat betreft het geregel dat nodig is voordat ik eenmaal een bedrijf gevonden heb, me daar op mijn plek voel en kan beginnen, maar toch had ik voor mezelf besloten dat de vakantie nu wel lang genoeg geduurd heeft.

Dus wat doet deze jongeman eergisteren? Een enorm regeldagje hebben en in die regelwoede ook even een uitzendbureautje binnenstappen, om mijn dagen toch wat nuttig te vullen en omdat er centen verdiend moeten worden. Gisteravond gewerkt, zonet gewerkt, morgenavond werken, overmorgenavond werken, volgende week vijf middagen/avonden werken, lekker beetje magazijnwerk en andere klusjes. Voelt goed, weer lekker aan het werk zijn.

Meestal is een verhaaltje zoals bovenstaande een aanleiding voor een langer verhaal dat wel ergens over gaat, maar deze keer niet. Dit was het. Punt.

Oh ja, nu ik je aandacht toch heb: komende zaterdag is er weer een toffe show in de Eureka hier in Zwolle. Met allemaal schreeuwende mannen en daarna (vanaf een uurtje of twaalf) lekker dansen met deze twee lieve jongens:



De rechter is gewoon een dj. Met platenspelers en techno enzo, de linker maakt muziek met de twee afgebeelde gameboys. Wat zowel grappig als dansbaar is. Echt heel leuk! Iedereen moet komen! Niet helemaal iedereen natuurlijk, maar wel meer mensen dan vorige week!

Afgelopen weekend ben ik naar het Flevo Festival in Bussloo geweest. Voor mij de twaalfde keer, voor het terrein de eerste keer. Heel veel apparatuur meegenomen, het meeste niet gebruikt, uiteindelijk was ik (meer dan!) tevreden met een oud Russisch telelensje die ik voor twee euro op de kop getikt had, op mijn andere camera de 50mm, in het accessoirevakje van mijn fototas de compact camera en daar liep ik dan. In totaal dertienhonderd foto's gemaakt, vooral ook van het terrein! Het strand, het water, de bomen, echt heel mooi!

Alle foto's staan nu op CCMPlanet.com

Even een korte sfeerimpressie:





























Alle foto's van Flevo 2008

Natuurlijk kan ik het als een ramp zien dat mijn kamertje onder water stond en dat ik er komende donderdag pas weer in kan omdat dan pas de vloerbedekking geleverd wordt. Doe ik niet. Of toch wel, maar heel eventjes dan. Nee, ik zie het als een min of meer gedwongen (hmm. klinkt negatief. misschien is "toevallige" een beter woord) vakantie. Eventjes een paar weekjes alles van me af zetten, niet meer constant thuis met alles geconfronteerd worden (want er is geen "thuis"), een weekje bij mijn ouders, een paar daagjes bij mijn zus, gewoon lekker vakantie :).

Even kijken. Zaterdag. De ramp dus. Naar mijn ouders gegaan, geslapen, zondag wakker geworden, beetje gebaald, allemaal dingetjes geregeld, met mijn ouders richting Zwolle vertrokken, paar vrienden gebeld, eentje bereid gevonden om te helpen sjouwen, kamer in sneltreinvaart leeggetrokken en (bijna) alles in een klein rommelhokje naast mijn kamer weten te stouwen, naar huis gegaan, rust. En mijn moeder's tuin. En mijn fotocamera's. Lekker een paar fotootjes van de plantjes en de bloempjes gemaakt:




Lekker geslapen op een eigenlijk te klein bed (wat bij mij al snel het geval is maar 1m90 is toch echt te klein als je 1m92 bent. hoera voor mijn eigen bed van 2m20), de volgende dag wakker geworden, douchekoffiebrood en met mijn fotocamera plus 135mm lens en tussenringen voor een pot vol Margrieten (en daarnaast eentje met Fuchsia's en Lobelia's. heb ik van mijn mama geleerd) gaan zitten. En foto's gemaakt van ongedierte.




Jep. Mijn moeder heeft een mooie tuin met echt heel super veel bloemen waar ze elke ochtend en avond anderhalf uur mee bezig is omdat ze anders dood gaan. Echt, in alles waar een bloem in kan staat ook een bloem. Of duizend. Vuurkorven, modelbootjes, bakfietsen, regentonnen, zelfs in bloempotten! En daar komt dus bovenstaand fauna op af. Eigenlijk is het best leuk om daar foto's van te maken. Lekker rustgevend ook en gewoon mooi. Details die je met het blote oog niet ziet. Een strontvlieg die eigenlijk supermooi is. Dat soort zaken. Verder in de week nog wat fotootjes gemaakt.




Echt grappig, met spotgoedkope apparatuur. Dat blauwe bloemetje is echt superklein en de lens plus tussenringen kostten €2,50 bij de Kringloop. Grappig toch? Lekker lo-fi. Wat de camera kostte laat ik voor het gemak even buiten beschouwing :P

Verder... Woensdag kreeg ik het idee om mijn fiets uit Zwolle op te halen, een ritje van 25km waar ik een toeristische route van maakte door over Dalfsen te gaan zodat het eerder 35km werd. In de verzengende hitte. Pff. In Zwolle nog "eventjes" het centrum aangedaan want het was ten slotte Blauwvingerdag met rommelmarkt e.d. Daar heb ik een oude fotocamera plus 28mm lens plus 50mm lens plus 135mm lens plus 80-200 lens plus huge 500mm lens voor in totaal drie tientjes (!) op de spreekwoordelijke kop getikt. en nog een handje vol LP's van, ehm, U2 en Jerusalem. U2 gewoon omdat dat soms wel leuk is en Jerusalem omdat dat eigenlijk niet mijn ding is maar het is en het blijft toch de eerste show die ik ooit gezien heb, samen met Petra in Zoetermeer in Mei 1994 (ja. cijfertjesgeheugen. het was 8 mei om precies te zijn). Dus. Stukje nostalgie voor 2 euro.

De fiets heb ik donderdag gebruikt om mijn zus en haar vriend te bezoeken in Hoogeveen, 16km verderop. Was gezellig alleen waren we allemaal echt heul moe dus na een paar uurtjes en een lekkere maaltijd zat ik alweer op de fiets terug naar mijn ouders' huisje. 's Avonds kwam het broertje ineens aanwaaien vanuit Frankrijk, avond in de tuin gezeten, vrijdag zijn nieuwe kamertje bekeken en samen een wandeling van 10km gemaakt over de Archemerberg (bij de Lemelerberg).








's Avonds nog even gebarbecued met de ouders, het broertje en het andere broertje (en dan heb ik er nog één). Zoals gewoonlijk liep de barbecue pas echt goed toen we allemaal al vol zaten en met gemartel onze stukjes dood dier gaar gekregen hadden, maar goed, dat schijnt er bij te houren.

En toen was het vandaag, een week na de bui. Fietstassen gekocht, volgepropt met spulletjes, op het fietsje gestapt en richting Zwolle. Nu zit ik thuis, zometeen met een paar vrienden eten en filmpje kijken, bij één van die vrienden blijven slapen, morgen naar de kerk omdat ik hier toch ben en dan richting mijn andere zus (ook van de zussen is er nog eentje, drie in totaal dus) om daar tot woensdag te bivakkeren. En dan weer richting hier, nachtje op een matje slapen, donderdag vloerbedekking leggen en het (hopelijk goed gefixte) kamertje opnieuw inrichten. Hopen dat hij de volgende bui wel overleeft of dat er het komende jaar geen vergelijkbare buien meer komen.

Ach. Zo erg was het niet, dit hele gedoe. Misschien beter zelfs. Ik kon ook wel even wat afleiding gebruiken. Alleen. Tja. Niet zoals ik het gepland had :). Maar goed, mijn leven is al een jaar of twee een achtbaan waarbij dingen op de mafste manieren gebeuren en eigenlijk geen week voorbij gaat dat alles zijn gangetje gaat. Daarnaast was het een weekje lekker weinig op internet, geen (!) muziek luisteren, lekker veel buiten zijn, lekker met ouders en broertjes en zusjes hangen. Best lekker. En alles met de fiets dus mijn OV-teller staat nog op nul euro :)

Oh ja! Misschien is het mijn vaste lezers al opgevallen, bovenaan de pagina staan nu de laatste foto's die ik op Flickr gezet heb! Want daar gebeurt veel en veel meer dan op dit stekje. Daar staan ook meer foto's van afgelopen week :)

Afgelopen zaterdag regende het. Hard. Zo hard dat de brandweer met drie auto's in de weer was in de Stationsbuurt waar ik placht(te) te wonen. En zo hard dat mijn kamertje voor de tweede keer in twee jaar blank stond. Op het moment zit ik daarom tijdelijk bij mijn ouders in Balkbrug. Hoera. Medio volgende week ga ik mijn kamertje weer bewonen want op het moment is mijn huisbaas er voor aan het zorgen dat dit niet weer zal gebeuren. Waar ik dan maar op hoop. Zo zag mijn kamertje er zondagmiddag, nadat we hem leeggetrokken hadden, uit:

...als YouTube filmpje!



(verwijderd

Afgelopen week heb ik foto's gemaakt op Sonrise hier in Zwolle. Als u belang heeft bij de foto's, stuur me dan een e-mail op bartkuik@gmail.com, dan zal ik een link van de (beveiligde) site waar de foto's staan terugmailen. Te zijner tijd komen de foto's ook online te staan op de website van Sonrise.

Ik had vanmiddag met een vriend afgesproken, we hebben het over fotografie, ik stel voor om samen wat foto's te maken. Hij neemt de *ist DL, ik de K200d en we fietsen naar het Engelse Werk. Makkelijk en leuk! Vooral als dergelijke mensen dan foto's van je gaan maken op het moment dat je pijnzend aan het kijken bent naar een paar bomen die gefotografeerd kunnen worden :P

Afgelopen vrijdag heb ik 's middags een heel aantal foto's gemaakt met mijn Pentax *ist DL en de Super Takumar 50mm f/1.4 die ik laatst (defect) heb gekocht en gerepareerd. Ik was best tevreden over het resultaat, ik had de smaak zogezegd helemaal te pakken en de lens is echt geniaal qua scherpte.

's Avonds kreeg ik het idee om de firmware van de camera te updaten zodat het beestje ook geheugenkaartjes van groter dan 2GB aankon. Ik had voor die tijd al een beetje het idee dat ik net wat te veel chaos in mijn hoofd had om gestructureerd volgens de handleiding nieuwe firmware te installeren en ik wist dat dat het einde van mijn camera kon betekenen. Om een lang verhaal kort te maken, er is wat mis gegaan. Of de externe (niet-Pentax) voeding die ik gebruikte een probleem heeft, of weet ik het wat, het schermpje ging halverwege uit en ging nooit meer aan. Ook na een kwartier niet terwijl het hele klusje volgens de handleiding ongeveer 90 seconden zou duren. Dus ik zet op goed geluk de camera uit en weer aan. Niks. Even later wel wat, maar uiteindelijk werkte alleen het analoge gedeelte en het digitale deel (schermpje, geheugenkaart, usb) deed helemaal niets meer. Shit.

De hele avond heb ik op internet gezocht naar een oplossing, maar deze niet gevonden. Mijn vermoeden dat het een dure aangelegenheid zou worden werd alleen maar bevestigd.

Zaterdag meteen naar de fotozaak geweest, camera ingeleverd, gevraagd of ze eerst even wilden bellen om te vragen wat het ongeveer zou gaan kosten. Omdat ik vrijdag mijn compact camera ook al aan een vriend had uitgeleend zat ik dus zonder camera, of eigenlijk alleen met mijn oude Olympus C2040z die steeds kieskeuriger wordt wat betreft batterijen en ook de sensor heeft zijn beste tijd gehad.

Dinsdag naar de fotozaak gewandeld, gevraagd of ze al meer wisten, maar ze hadden nog geen reactie van Pentax gehad, of in ieder geval iets met een onverstaanbare Vlaming die iets mompelde wat op 'driehonderd euro' leek. Dus toch maar even wachten op een verstaanbaar antwoord van Pentax.

Daarnaast had ik sowieso het plan om ooit een tweede body te kopen. Altijd makkelijk omdat het lenzen wisselen (en dus stof op de sensor) scheelt, je altijd een back-up hebt als één van de body's er plotseling mee ophoudt en natuurlijk omdat je dan niet meer die frustratie hebt dat je die ooievaar in het veld niet kan fotograferen omdat er toevallig een 50mm lens op je camera zit. De fotozaak in kwestie bood me een Sony Alpha 100 voor relatief weinig geld aan, maar ik had al snel door dat dat niet een ideale camera voor mij zou zijn. Ik zou moeten investeren in een extra accu en Compact Flash geheugen én ik zou een nieuwe camera (knoppen, schermen) moeten leren gebruiken. Daarnaast zou ik mijn Pentax-lenzen niet kunnen gebruiken en mijn P-draad lenzen slechts met een B-merk adaptertje die ik toevallig op Marktplaats tegenkwam.

Dus onderzoek gedaan, gekeken naar prijzen, Pentax body's vond ik net wat te duur, allemaal een eind boven de 500 euro, daarnaast koop ik mijn camera's het liefst gewoon bij een lokale fotozaak. Even onderzoek gedaan naar wat de andere fotozaken in de buurt hadden staan, totdat ik een Pentax K200d tegenkwam voor een prijs die een stuk lager lag dan wat de (goedkope) webwinkels er voor vragen. Ik vermoedde dat het een typfout was, liep naar de winkel, zag de camera inderdaad voor dat geld staan, liep weer naar huis, spaarrekening geplunderd, naar de fotozaak gefietst, camera + grip (maar zonder lens) gekocht en besloten dat drie jaar garantie+verzekering wel zo makkelijk is.

Ik had dus een nieuwe camera, maar hoopte natuurlijk wel dat mijn andere camera nog voor een schappelijke prijs te repareren was. Bij de fotozaak wisten ze nog steeds niet wat het zou gaan kosten, maar een lokale reparateur kon het misschien wel voor elkaar krijgen of in ieder geval zeggen of het ding te repareren was of niet. Prima, dan zou ik in ieder geval weten waar ik aan toe was en met een beetje geluk mijn camera een paar dagen later weer terug hebben.

Vrijdagmiddag weer langs geweest, helaas, slecht nieuws, de camera was echt stuk en reparatie zou meer dan 250 euro gaan kosten, en dat was het beestje niet meer waard. Ik heb hem weer meegenomen, meteen een 4GB kaartje gekocht voor mijn nieuwe cam omdat ik het niet echt tof vond om voor de vijfde keer zonder wat te kopen de winkel uit te lopen. Thuisgekomen vond ik wat gereedschap en heb ik hem, zo goed en zo kwaad als dat ging, helemaal uit elkaar gehaald. Heel gemartel, maar uiteindelijk wist ik precies hoe het ding in elkaar zit en waar je op moet letten bij demonteren. Deze camera was nu echt afgeschreven omdat er spontaan onderdelen uit begonnen te vallen waarvan ik geen idee had waar ze voor dienen. En tijdens het demonteren heb ik een paar flinke schokken (waarschijnlijk van de flitser) gekregen waardoor ik vermoedde dat een paar chips nu echt gefrituurd waren. En ja, uiteraard had ik de batterijen uit de camera gehaald voordat ik aan het slopen ging, de schokken kwamen dus waarschijnlijk uit de condensator waar de flitser zichzelf mee oplaadt.

Enfin, ineens begon me te dagen dat er een tijd geleden op Marktplaats een identieke camera met defect scherm te koop stond. En verkocht werd. En iemand ineens een advertentie had geplaatst waarin hij vroeg om een defecte *ist DL waarvan in ieder geval het schermpje het nog deed. Ik was van plan om het schermpje dan maar aan hem te verkopen, met pijn in het hart, totdat ik (toevallig) even ging kijken wat er te koop was aan Pentax spul. En net toen had de persoon in kwestie, die hier toevallig in de buurt woont, zijn defecte camera weer te koop aangeboden. Even heen en weer gemaild, 120 euro overeen gekomen, in de bus gestapt, camera opgehaald, babbeltje gemaakt over allemaal fotografische dingen, uitgelegd hoe de vork in de steel zat, dat ik het schermpje aan hem verkocht had als hij de advertentie een uur later geplaatst had, enzovoorts.

Elf uur was ik thuis en impulsieve chaoot als ik ben moest en zou ik direct de klus klaren. Terwijl ik eigenlijk wel wist dat ik beter kon wachten tot de volgende dag om dan bij daglicht en met meer rust in mijn hoofd de klus gestructureerd aan te pakken. Mijn impulsiviteit won het van mijn verstand, dus ik ging aan het schroeven en prutsen en een dik uur later had de camera een werkend scherm! Dus de reparatie heeft me 120 euro gekost en ik ben trots dat het me gelukt is :). Daarnaast heeft deze camera nog maar 2300 foto's gemaakt, de teller van de andere stond al op 9000.

Als dit me niet overkomen zou zijn zou ik nu geen tweede camera hebben en nu ben ik echt blij dat ik er twee heb. Daarnaast is de K200d echt wel een verbetering, vooral qua autofocus en beeldstabilisatie! En de grip is ook heerlijk, kan ik mijn pink eindelijk kwijt :).

Gisteren kwam ik tot de conclusie dat ik alles al heb, dat ik niets nodig heb, dat ik eigenlijk dingen moet verkopen. Vandaag stond er ineens een boel geld van de belastingdienst op mijn rekening. Inmiddels heb ik een toffe messenger bag, een nieuwe fiets en een nieuwe jas. Later deze week ook nieuwe schoenen. Zo gaan die dingen.

Die messenger bag is trouwens niet van mij. Nog niet. Mijn ouders wisten niet wat ze moesten kopen voor mijn verjaardag. Een tas, zei ik. Dan kan mijn moeder natuurlijk vanuit het pittoreske Overijsselse dorpje waar mijn ouders plachten te wonen de reis naar de grote stad maken om samen met zoonlief een tas te kopen, maar dat is zo omslachtig. Ik kan zelf ook wel een tas kopen. Dat heb ik dus gedaan. En nu staat hij in de plastic tas (zinloos. Koop je een tas, *vragen* ze niet eens of je er een tasje omheen wilt, nee, ze wurmen het ding gewoon in een plastic tas) ergens in een hoekje van mijn kamer. Verborgen achter een grote luidspreker. Maandag mag ik hem daar weghalen en dan is hij echt van mij.

Ik kijk mijn kamertje zo rond en concludeer dat de tas waarschijnlijk het enige is wat maandag nog op die plek staat. Er mag nogal wat gebeuren voordat ik hier gasten kan ontvangen. Gelukkig heb ik hier donderdag al een paar mensen over de vloer en dient dat als stok achter de deur. Alsof ik voor donderdag nog tijd weet te vinden. Ach, als ik zelfs tijd kan vinden om dit verhaaltje te typen dan zal het vast wel gaan lukken.

Ik heb dus ook een nieuwe fiets. Nou ja, niet nieuw, maar het repareren van mijn oude fiets was niet echt rendabel meer. Het afgeragde fietsje is net opgehaald door één of ander onspraakzaam persoon met een telefoonnummer uit Meppel. Geen idee wie het was, hij belde, zei dat hij er over twintig minuten zou zijn, na drie kwartier ging de bel, hij pakte de fiets, gaf geld, ging weer weg. Weinig geld. Maar gelijk had hij, de fiets is ook niet veel meer waard. Hooguit emotionele waarde. Hoe lang heb ik dat ding al? Ik weet dat ik hem in 2001/2002, toen ik een jaartje in Vianen woonde, al had. Zal dus 2000 of 2001 zijn geweest dat ik hem heb gekocht.

Waarbij ik meteen moet denken aan dat andere relikwie wat vandaag afgedankt is. Mijn jas. Hoe lang had ik dat ding al? Ik weet dat dit het derde of vierde jaar is dat hij eigenlijk niet meer kan. Ik weet het wel, Cellblock Utrecht, Maart 2002 of Maart 2001. Met mijn broertje. Ik heb afgeleerd om bij het herinneren van data de dag te vermelden, mensen gaan dan denken dat ik autistisch ben. Dat ben ik niet, maar daarover zometeen meer. Het was namelijk 24 Maart. 2001 of 2002 dus. Ik heb er de laatste tijd een handje van om van dergelijke dingen precies één cijfer te vergeten, heel grappig is dat. Verjaardagen bijvoorbeeld, ik zit er vaak precies een dag naast.

Mijn stereo is nog wel een relikwie uit die tijd. Begin 2002 volgens mij, of heb ik hem nog in guldens betaald? Ik weet het niet, ik weet wel dat ik de reparatie een paar maanden later in euro's heb betaald, sindsdien doet hij het weer prima.

Maar goed, sinds gisteren zit deze jongen aan de volledige dosis Ritalin. Zes pilletjes per dag. Wat? Ik adhd? Jep, ze zeggen van wel. En als ik er zo over nadenk klopt het ook wel. Grappig trouwens, het is helemaal hip in mijn omgeving om op latere leeftijd er achter te komen dat je al je hele leven met adhd rondloopt. Ik ben ooit voor autist uitgemaakt door iemand die dacht dat ze er geweldig veel verstand van had. Mijn psych zegt dat ik daar te chaotisch voor ben. Adhd is het.

Natuurlijk, op je 27ste te horen krijgen dat je adhd hebt roept natuurlijk ongeveer tienduizend "what if"'s op. Het verbaasde mij dat dat gevoel er eigenlijk maar een paar dagen is geweest en ik toen al vooruit aan het kijken was. Ja, ik leer het nog wel eens!

Onder het typen van dit stukje heb ik slaande ruzie met mijn nieuwe backup-schijf. Technisch gelul, val ik jullie niet mee lastig. Of wel. Ik heb dus een MacBook en maak backups met Time Machine. Op een externe schijf. Alleen heb ik twee van die dingen. Één voor data en één voor de backup. Maar nu heb ik ze omgewisseld omdat ik de grote voor de data wilde en de kleine voor de backup. De kleine is nu lastig aan het doen. Echt heel lastig. Ik word er een beetje kriegel van, geen backup meer. Terwijl ik voor november vorig jaar altijd zonder backup gedaan heb. Wat eigenlijk ook wel zo lekker was. Zo nu en dan een stapeltje 'belangrijke' documenten kwijtraken kan best bevrijdend zijn.

Hmm. Ik zie dat het oudste overlevende bestand uit September 2003 stamt. Bad Hair Day heet het. Één van de vele dagboekaantekeningen. En een hele reeks uit eind januari en begin februari 2005. Precies een jaar later ook een stapeltje documentjes. Veel in de herfst en in de winter. Soms houd ik een weekje een dagboek bij, soms niet. Het is wel boeiend om ze soms door te lezen. De ene keer grappig, de andere keer confronterend. Waar ik me allemaal wel niet druk om heb gemaakt, hoe ver dingen van me af staan die ooit blijkbaar mijn hele leven bepaalden. Vrouwen. Rare filosofie-dingen. Dat soort zaken.

Leven is grappig. En mijn hoofd zit weer vol met chaos. Hoera. Ik heb drie uur ofzo gedaan over het typen van dit verhaaltje. Of eigenlijk, het was drie uur geleden dat ik er mee begon. Whatever.

Daar hebben wij geen bier voor nodig!

Een binaire rekenmachine. Van hout.



(verwijderd



Hoe moeilijk zou het zijn om een eenvoudige CPU zoals de 4004 of de 6502 met hout en knikkers te implementeren? :)

Onophoudelijk gaat dat maar door met de perfectionering van de communicatie-middelen, zodat de verspreiding van geleuter steeds grotere omvang kan krijgen. En niemand schijnt er aan te denken, dat het veel harder nodig is nu eens machines tegen dit soort luchtverontreiniging uit te vinden, om al dat geklets, waaraan hele staten ten onder gaan, eens te bestrijden.

-- Søren Kierkegaard, 1851

...I am really just like him...



(verwijderd

De enige videoclip van Starflyer 59 oude stijl.



(verwijderd

Hele foute clip eigenlijk :)



(verwijderd

Kijk. Hier stond vanmorgen nog een boom.

Nog een paar nachtjes slapen en 2007 is alweer verleden tijd. Eigenlijk had ik deze vakantie het idee opgevat om het hele jaar nog even goed door te nemen en er hier wat dingetjes over te schrijven, maar dat gaat hem niet echt worden. Het afgelopen jaar is namelijk niet echt in oppervlakkige termen te verwoorden en ik heb niet echt zin om hier al te veel persoonlijke dingen neer te zetten...

Al met al komt het er op neer dat 2007 nogal een bizar jaar was, vooral de eerste vier maanden. Veel nieuwe mensen leren kennen, nieuwe vrienden gekregen, mezelf beter leren kennen, rare ontmoetingen gehad, oude wonden opengekrabt, hoofdstukken afgesloten, rare dingen gedaan. Eigenlijk kan ik best tevreden zijn over het afgelopen jaar, ware het niet dat ik te veel stil sta bij de negatieve kanten en te weinig bij de dingen die ik wel bereikt heb.

Wat mijn voornemens voor 2008 zijn? 2007 achter me laten en vooruit kijken. Zien wat het leven me te bieden heeft.

Ik wil in ieder geval iedereen die het afgelopen jaar een rol in mijn leven heeft gespeeld bedanken. Dus: bedankt! Ik ga geen namen noemen, de lijst zou te lang zijn.

Hmm. Hiernaast wordt een boom omgezaagd (licht!) en ik heb net vijf persoontjes uit mijn veel te lange MSN en GTalk lijst verwijderd. Als voorschot op mijn 2008-voornemens.

Hmm hmm hmm. De dag duurt nog lang. En ik heb geen zin om de hele dag op mijn kamertje door te brengen.

okee. ehm.

1. Ik leef nog
2. Ik ben weer wat hipper want ik heb een heuse video op youtube gezet. Kijk maar:

(verwijderd

Morgen meer foto's. Nu eerst ff slapen :)

Weer even een teken van leven van jullie inconsistente blogheld!

Je zou haast gaan denken dat er niets bijzonders gebeurt in dit leventje, maar dat is niet echt helemaal waar. Ik heb gewoon niet zo superdepuper veel zin om daar verhaaltjes over te typen, ik weet niet waarom. Maar goed, er gebeuren dus allemaal dingen, even kijken waar ik begin.

Ten eerste ben ik een paar weken geleden naar een heus klassiek concert geweest, is weer eens wat anders dan gewoon bandjes kijken zoals ik al sinds ehm 1998 ofzo doe. Maar vrees niet, deze week staan weer twee shows op het programma!

Ik ben ook nog eens creatief geweest, iets met een iMac die een iPot werd ofzo.



Vorige week via school mijn heuse ITIL papiertje gescoord, mag ook wel vermeld worden. Weer een komma en een woord extra op mijn CV :)

Met pijn in het hart heb ik mijn lieve K-Station verkocht omdat het een beetje zonde was dat hij stof lag te verzamelen. Onderstaand synthesizertje bevindt zich op het moment in Portugal als het goed is.



Tja, en verder... vanavond weer een showtje een paar straten verderop, donderdag wat jeugdsentiment beleven in Amersfoort. Alhoewel dat jeugdsentiment me de vorige keer, in 1999, ook al bijzonder weinig kon boeien, maar goed. Het is wel één van de bands waar het allemaal mee begon toen ik een jaartje of twaalf was (samen met Petra, Bride, Paramaecium, Believer, Precious Death, yeah!) :)

Gisteravond niet bandjes kijken, vandaag niet bij de Jesus Freaks meeting, wat doe ik eigenlijk wel? Vandaag niet zo boeiend veel.

Dat ging dus niet zoals de bedoeling was... Ik begon dit blok ambitieus met 20 studiepunten, werd toen realistisch en ging verder met 15 stuks en inmiddels zit ik op een schamele 8 puntjes. Dat is balen, want nu duurt het nog langer voordat ik mijn diplomaatje heb (en omdat de andere 7 punten van een echt tof vak waren), maar gistermorgen, een kwartiertje na mijn beslissing, zag ik al snel in dat er ook veel voordelen aan zitten. Zoals dat ik nu niet meer kapot ga van de stress (oh vandaar het gebrek aan berichtjes terwijl er toch best veel toffe dingen waren om over te schrijven!) en aan mezelf toe kom enzo.

Gistermorgen was ook het moment dat ik naar mijn kamertje keek en zag dat het slecht was. Het was chaos. Grote chaos. Dus ik ging aan het denken en aan het slepen. En aan het strepen vooral. Ik heb namelijk veel spulletjes. Heel veel spulletjes. Enorm veel spulletjes. En op een schamele negentien vierkante meter lijken het zelfs gigantisch veel spulletjes te zijn.

500+ cd's? Nergens voor nodig, ik heb alles toch op mijn computer staan. Dus die gingen direct in een grote legerkist. De cd-kast werd gevuld met koffie- en thee-spulletjes.

3 computers? Zeg nou zelf, ik gebruik alleen mijn laptop. Dus die andere twee gaan weg. Alleen zijn computers (met ouderwetsche monitoren) niet van die dingen die je even in een hoekje drukt. Één van de exemplaren staat inmiddels alweer voor de sier op mijn bureau. Ik weet niet wat ik er mee ga doen.

TV in die hoek? Neemt ruimte in! Onder mijn uit zijn kluiten gewassen vensterbank niet. Dus hoppa, tv verplaatst. Ehm, dat kijkt niet fijn, dus bank verplaatst, kast verplaatst, kisten verplaatst, kortom kamer opnieuw ingericht.

En zo ging ik nog even door, over boeken die ik nog nooit heb aangeraakt, hobby's die het nooit verder hebben geschopt dan de aanschaf van de spulletjes, tijdschriften van een half jaar oud die nog in het plastic zaten en waarvan ik constant vergeet om het abonnement op te zeggen, tien overhemden waar ik geen kleerhangers voor heb, enzovoorts.

En toen zag ik kabels. Veel kabels. En papier. Veel papier. Help. Alles wat op een kabel lijkt en niet gebruikt wordt zit nu in een grote Big Shopper, papier is de volgende stap. Pff.

Zonet heb ik even mijn twee andere kisten open gedaan om de inhoud daarvan uit te zoeken. Had ik beter niet kunnen doen. Chaos, chaos, chaos.

En ik moet ook nog even bezig met school. Volgens mij. Aargh.

Zoals al opgemerkt was ik gisteravond in Het Vliegende Paard te vinden, waar At The Close Of Every Day speelde met Green Apple Habitant in het hoofdprogramma. Het was weer gezellig. ATCOED heb ik inmiddels al een keer of heleboel gezien, het voorprogramma was wel grappig. Ik weet niet of ik het op cd ook leuk zou vinden, maar live klonk het wel lekker.

Ik zou mezelf niet zijn als ik mijn cam niet bij me had, dus ik heb weer een hele reeks fotootjes gemaakt. Bij ATCOED was het licht rood en rood licht is stom. Vindt mijn cam iig. De beste foto uit de reeks, van Green Apple Habitant, is deze:


De rest staat zoals gewoonlijk op mijn flickr plekje.

dat kun je wel zien dat is www.bartkuik.nl!!!! Vandaag is mijn lieve site één geworden! Hoera!

Oh, en :-) is vandaag 25 geworden! :)

Enn... last but not least, alstu! Een bloemetje ipv een boompje als achtergrond :)

Oh, vanavond staat At The Close Of Every Day in het Vliegende Paard!

Tjonge. Heb ik mijn vorige verhaaltje zomaar niet afgemaakt. In mijn hoofd waren het namelijk een paar verhaaltjes, maar toen waren het ineens de laatste dagen op mijn werk, begon school weer en kwam ik dus niet echt toe aan het schrijven van een verhaaltje. Daarom nu eerst een pixelbartje, misschien later deze week weer een verhaaltje.



who holds your freedom / who holds your liberty?
FREEDOM IS CALLING! / FREEDOM IS FALLING!

Dus.

Korte nacht gehad, ik heb eigenlijk maar tien minuutjes om dit verhaaltje te typen, maar goed.

Gisteravond ben ik meteen na het werk in de trein gestapt en naar Amsterdam gekacheld om daar richting het Leidseplein te lopen (ik kon de tram pakken maar daar had ik geen zin in), een patatje te eten en de Paradiso binnen te lopen. Eigenlijk zijn ondertussen in en buiten mijn hoofd al minstens tien verhalen gebeurd, over hoe Amersfoort tien keer begint, hoe steden dorpjes opeten en dus eigenlijk gewoon grote nietsontziende monsers zijn en dorpjes de zielige slachtoffers, hoe ik na jaren en jaren er achter kom dat de mensen die over het Damrak lopen met elkaar praten en het eigenlijk een gekwebbel van jewelste is als je goed oplet. Volgens mij kijk ik normaalgesproken alleen maar, maar goed. En over hoe grappig het is om te communiceren met een wereld die ik jaren en jaren eigenlijk alleen maar geobserveerd heb, hoe leuk het eigenlijk is om een extra kaartje te kopen zonder er een doel voor te hebben en dat het eigenlijk helemaal niet zo erg was dat niemand meekon want op deze manier is mijn kaartje via via naar iemand anders gegaan enzo. Oh, en altijd leuk om iemand tegen te komen waarvan je er achter moet komen dat je elkaar toch al 18 jaar niet meer gesproken hebt. Ik word oud. En ik was kind. Toen. Maar goed, Denison Witmer. En, tot mijn grote verbazing, Benjamin Winter. Die ik al tijden wil zien maar constant komt er wat tussen. Ik weet niet eens meer wat de eerste keer was dat ik ze wilde zien. Tweede keer ook niet. Derde keer was een paar maanden terug in Deventer maar toen ging/kon/wilde ik niet, laatste keer was hier in Zwolle, maar toen dacht ik dat het morgen was terwijl het vandaag was.

*bling* tien minuten voorbij. Vanavond of later voeg ik foto's toe, wil je ze alvast zien klik dan linksboven even op het Flickr-linkje.

Kijk, en toen was het dus alweer een maand na mijn laatste echte verhaaltje, en dat is natuurlijk niet de bedoeling van een weblog. En het is echt niet zo dat ik de afgelopen maand niets beleefd heb, integendeel zelfs. Eigenlijk zou ik over de afgelopen week al een boek of vier vol kunnen schrijven. Dus als het verhaaltje een beetje chaotisch aandoet dan weet je waar dat door komt.

Ehm, waar begin ik? Met mijn vakantie waarin ik grote plannen had, er vervolgens achter kwam dat ik een week nodig had om in het ritme van geen ritme te komen en op donderdagochtend ineens als vanuit een automatisme in een trein zat om een paar uur later op één of ander terrein in Liempde mijn tentje op te zetten. De elfde keer om precies te zijn. Nee, dat zeg ik verkeerd. De zevende keer in Liempde. Daarvoor vier keer ergens bij Eindhoven in de buurt. Maar goed. Ik was dus weer eens op Flevo, en zoals dat de laatste jaren gaat ook dit jaar weer in bezit van een perskaart en met een grote fotocamera om mijn nek. Hieronder kun je de links met foto's vinden. Wat ik van het festival vond? Tja, ik kom er al een jaar of zeven niet meer voor de muziek, het is zo gezellig als je het zelf maakt en wat dat betreft was het zeker een geslaagd weekend. Alleen jammer dat ik blijkbaar oud begin te worden. Ik heb al een redelijk aantal vriendenclubjes versleten daar op Flevo. Alhoewel er uit elke periode wel wat mensen overblijven.

Tja, de week die er op volgde was op zich best wel maf. Foto's uitzoeken, park, boek, puppy van de vriend van mijn huisgenote, een gesprongen leiding en daardoor wateroverlast op elke verdieping behalve deze (vorig jaar was het net andersom), Samen met Johan een NES gemod en met de MidiNES gespeeld, afscheidsfeestje van Otto, mijn culturele horizon verbreed tijdens een gezellige zaterdag op de Uitmarkt met een 'hee ik mail al een tijdje met je zin om elkaar eens in het echt te ontmoeten'-meisje, een bedrijfsuitje op het Snekermeer met net zo'n boot als de koningin heeft, tja, en toen was het vandaag. Werken, kantoor verhuizen, werken met spierpijn en brak hoofd naast een blazende airco. Aftelweek voordat ik weer aan den studie ga. Nog vier dagen werken.

Oh! Zie je wel? Je begrijpt er waarschijnlijk geen hout meer van, chaos alom. Ik pak een biertje en ga tv kijken.

En DIT LIEDJE is lief :) En blieperig enzo. En Zweeds.

Het allerbestste moment van het festival!



(verwijderd



Ergens halverwege, met groene pet, dat is ik.

De rest van de foto's staat nu ook op Flickr!

De foto's bij de tent en wat andere foto's van mensen die dachten dat ik Mr X was enzo staan nu ook online!

De rest van de foto's van Flevo 2007!

Dag lieve bezoekertjes! Zoals jullie misschien al te ore is gekomen ben ik afgelopen weekend voor de elfde keer op het Flevo festival geweest, en zoals dat de laatste jaren gebruikelijk was, was ik ook dit jaar in bezit van een heuse fotoperskaart.

De foto's staan nog niet op CCMPlanet, waar ik ze eigenlijk voor heb gemaakt (is iets te veel werk en ik ben MOE!!), maar ik heb ze alvast op Flickr gezet.

De foto's van Flevo 2007!

(oh, de festivalfoto's en de gezelligbijdetentfoto's laten nog heel even op zich wachten. Ik probeer ze voor morgenavond online te hebben).

1996, 1997, 1998, 1999, 2000, 2001, 2002, 2003, 2004, 2005, jaartje overgeslagen, 2007. De perskaart is binnen dus van donderdag t/m zondag ben ik weer op mijn oude vertrouwde derde-weekend-van-augustus stekje te vinden :)

Sluit mij een zondagmiddag op in mijn kamertje, geef me genoeg speelgoed en wat krijg je? precies. Gepruts.



Wat dat is? Een GP2x en een USB toetsenbord. Op de GP2x draait Linux en de terminal-emulator STerm. En daar ben ik dus mee aan het prutsen gegaan zodat nu eindelijk het hele toetsenbord werkt, dus ook alle shift-karakters zoals !@#$@#%$"}{}|}":?><+_+ enzo. Oh, de patches zijn hier te halen, ga me geen moeilijke vragen stellen over de installatie :).

Okee, okee, ik zal lief zijn. De executable staat hier. Gewoon gunzippen over de originele sterm en dan moet het werken.

Als je nu iets hebt in de categorie "hun, waar heeft die jongen het over??", geen probleem, heel normale reactie, nothing to see here, please move along enzo.

ochtend

Heel vreemd, maar als ik me verslaap kom ik vaker op tijd op mijn werk dan wanneer ik ruim op tijd wakker word. Op tijd wakker worden betekent uitgebreid douchen, uitgebreid ontbijten met twee bakken goede koffie, mail checken, nieuws checken, lunch maken en er achter komen dat ik eigenlijk al vijf minuten op de fiets had moeten zitten als ik rustig aan wilde fietsen (Wat sowieso nooit lukt. Als ik er even niet op let ben ik weer aan het racen. Zelfs als ik tijd zat heb).

Vandaag was weer zo'n dag. Negen uur moest ik op mijn werk zijn, twintig minuten (een kwartiertje dus) fietsen en om kwart over zeven was ik wakker. Ik fiets dus om kwart voor negen in stresstoestand weg, kom er achter dat mijn band wel erg leeg is, fiets terug naar huis, pomp mijn band op en hoor een scheurend geluid. Een binnenband die door de buitenband komt. Maar goed, het was aan de zijkant dus ik deed alsof ik het niet gezien heb en stap op mijn fietsje. Vijf minuten heeft hij het volgehouden totdat hij er op de Thomas A Kempisstraat de brui aan gaf met een harde knal. Ik parkeer mijn fiets in de dichtstbijzijnde fietsenstalling en besluit om naar de dichtstbijzijnde bushalte te lopen. De bus rijdt voor mijn neus weg dus ik besluit om dat laatste eind dan ook maar te lopen en zodoende twintig minuten te laat op mijn werk te komen. Eigenlijk had ik moeten balen van het feit dat mijn band geklapt is en ik 25 minuten heb moeten lopen, maar op de één of andere manier lukte me dat niet. Ik vond het wel prima zo, een flink stuk wandelen voordat ik de rest van de dag tussen vier muren door moest brengen.

avond

Ik pak de bus van 18:18, stap uit bij de Aldi en loop naar mijn fiets. Eerst nog even langs de Lidl om een brood te halen maar het brood was op dus ik loop de winkel uit met een doos met twee pizza's. Thuisgekomen ga ik koken (gebakken aardappels, sperzieboontjes, een rundersaucijsje en appelmoes) en ondertussen een boekje lezen ('De Zachtmoedige' van Dostojewski). Ik ben er namelijk achter gekomen dat ik de drukte in mijn hoofd heel goed kan elimineren door een dergelijk boek te lezen als ik thuis kom van mijn werk. Dat gaat dan eerst met ongeveer tien bladzijden per seconde totdat ik tot rust kom en bijna in slaap val tijdens het lezen. En dan is Dostojewski ook nog eens zo'n schrijver die ik eigenlijk niet aankan, dus na het lezen van een paar bladzijden zit ik steevast een half uurtje voor me uit te staren om alles op me in te laten werken.

Eten op, tot rust gekomen, nog geen plannen voor de avond, dus ik ga muziekjes maken op mijn gp2x. Op een bepaald moment hoor ik er een raar geluidje doorheen en ik vraag me af waar dat vandaan komt. Gelukkig kom ik er net op tijd achter dat het mijn telefoon was die om aandacht schreeuwde. Mijn oom. Dat hun splinternieuwe computer stuk was en de lokale computerboer was op vakantie, of ik even kon komen. En hoera, mijn zus en mijn nicht en haar man en dochtertje waren er ook. Dus weer een stukje familiegezelligheid na het in vijf minuutjes repareren van de computer (kabeltje los, stekkertje lam, dat soort gedoe).

Eigenlijk moet een verhaal een einde hebben, deze niet. Of eigenlijk wel want dit is het einde. Pff, ik ben echt in de blablabla-modus vandaag. Gelukkig heb ik een weblog om het op te botvieren zodat ik mijn medemens er niet mee hoef lastig te vallen.

Kom je thuis uit de kerk, is het pas elf uur. Vrije Geluiden is nog bezig op Nederland 1, de hele stad slaapt nog en ik heb er al een halve dag opzitten. Oh, en vandaag ga ik "Portret van een verloren jongeman" van Charles Perry uitlezen. Na... ehm... vijf en een halve maand ofzo. Ja mensen, ik moet mijn computertje het raam uitgooien, dan ga ik weer dikke pillen van Dostojewski lezen enzo.

En nu ik toch achter mijn computertje zit, even een rits rss-headlines lezen met Google Reader. Hmm. Hamilton staat gewoon aan de start, automobilist komt om bij verwisselen van band, iets met een medicijn tegen AIDS, dierentuinen slachten eigen dieren voor de verkoop, iets met een boomknufelaar aan de andere kant van de oceaan, tjonge er gebeurde weer eens wat in Overijssel (wel grappig om te zien dat TV Oost extra nieuwsbulletins inlaste en het landelijke nieuws er met geen woord over repte. Hoera voor het wonen in een onbenullige provincie) en nog meer headlines die me eigenlijk helemaal niets aangaan. Wie bedenkt er een 'de wereld vergaat!' rss feed, waarbij je alleen op de hoogte wordt gehouden van het feit dat de wereld is vergaan zodat je de rest van de tijd kunt besteden aan nuttige dingen?

Als dagen van een materiaal gemaakt waren dan was deze dag van honderd procent puur duf gemaakt. Of waren het de vier muren waar ik de hele dag tussen moest verblijven? Ik weet het niet. Mijn enige ontsnapping aan de dufheid, een wandelingetje door het park in de middagpauze, werd in ieder geval wreed bestraft door een flinke regenbui. Gelukkig waren daar de bomen waar ik onder kon schuilen. Ja, deze dorpsjongen kan nog niet echt wennen aan de stad. In het Overijsselse dorp waar ik ben opgegroeid waren twee bossen. Echte bossen. Die waren er gewoon, en daar kon je spelen, ravotten, rondlopen, verdwalen, enzovoorts. Hier in de stad zijn parken. Aangelegde parken met nette doch kunstmatig slingerende paadjes en alle bomen precies op een rij. Of niet, maar ook dat ziet er aangelegd uit. En altijd is er wel iemand anders die ook het idee heeft om surrogaat-rust te zoeken in datzelfde park. Behalve als het regent.

Maar goed, aan elke dag komt een einde, zo ook aan deze. En het leuke is dat er na dat einde nog een stukje dag over is. Avond noemt men dat. Na op mijn brakke, bijna van ellende uit elkaar vallende en veel te zwaar trappende fietsje de Jumbo bezocht te hebben ben ik met een bord eten, een iPod gevuld met klassieke muziek en een goed boek waar ik al een half jaar mee bezig ben (terwijl ik hem in een paar avonden uit kan lezen) buiten gaan zitten om daar de eerste anderhalf uur ook niet meer vandaan te komen. Vervolgens nog een wandeling gemaakt door het park en toen toch maar mijn computertje aangezet. Om dit stukje te schrijven en om mijn iPodjes te updaten zodat jullie op mijn last.fm profiel kunnen zien wat ik vandaag allemaal geluisterd heb.

Oh, en in mijn gp2x prutsels zit ook steeds meer vordering. Maar vanavond even niet. En morgen is mijn camera weer klaar. Eigenlijk nu al, maar morgenavond is het koopavond en dan kan ik hem ophalen.

...'s avonds wat andere dingen moeten doen dan achter een computer hangen. Sterker nog, als ik van mijn werk thuiskom wil ik maar wat graag wat anders doen dan met computers bezig zijn omdat ik dat de voorgaande negen uur ook al heb gedaan.

En toch, en toch... vanavond heb ik weer de hele avond gespendeerd aan het schrijven van de eerste programmaatjes voor mijn GP2x. Was makkelijker (en leuker!) dan ik had gedacht. Eens kijken hoe lang mijn SD-kaartjes dit volhouden, uit de computer, in de gp2x, uit de gp2x, in de computer, enzovoorts.

Maar goed, ik moet nu gaan slapen.

(huh? een post zonder foto's? Inderdaad. Mijn cam ligt bij de fotozaak omdat de sensor nogal vies was. Vandaar.)

Check dit! Allemaal fijne 8-bit helden die zomerse liedjes hebben gemaakt :)

Hmm... Ik was al van plan om dit postje te schrijven en dan verzint mijn iPod het ineens om 'When You Feel Miserable' van Starflyer 59 ook daadwerkelijk te gaan draaien. Grappig.

maar goed, deze foto heb ik dinsdagavond gemaakt en dient nu als achtergrond voor mijn computertje. Klik op de foto voor een groter exemplaar.

En toen was ik aan het werk en toen hadden we vrijmibo en toen ging ik bier drinken en sociaal doen en naar huis fietsen en toen kwam ik onderweg Jao en Matthias tegen en die gingen naar de chinees en ik dus ook en toen gingen we samen chinees eten en toen moesten we al bijna weer de trein halen dus ik snel naar huis om mijn tas weg te brengen en mijn bioscoopbonnen te halen en toen was ik op tijd op het station maar hun niet dus gingen we de trein van 19:19 niet halen maar die van 19:49 wel en in de tussentijd nog een milkshake gehaald gelukkig wist ik niet dat de film om 20:15 begon want dan zou ik heul in de stress schieten dus in Kampen lopen we naar de bios en we waren net op tijd en ik onhandig doen met mijn bioscoopbonnen die ik van mijn lieve zus heb gekregen omdat ik haar computer half heb geïnstalleerd en geld laten vallen enzo omdat ik maar twee handen heb maar goed toen begon de film was best grappig maar waarom ze daar stomme lampjes aan hebben in de zaal en geen pauze is me ook een raadsel maar goed Oceans 13 is dus best tof alleen moet ik hem twee keer zien om hem te begrijpen en toen gingen we bier drinken op een terras en toen was ik moe heel moe en ging ik naar huis maar ik ging om 22:58 weg terwijl de trein om 23:02 ging dus ik rennen rennen rennen en de trein net gehaald en ik ff smsje naar Jao doen en toen was ik thuis gelukkig woon ik lekker dicht bij het station en toen was ik nog ff sudoku aan het doen op mijn gp2x en toen belde Jao me omdat ik een expresse spelfout had gemaakt in mijn smsje zo van ik heeft de trein gehaald in plaats van ik heb de trein gehaald haha en toen kon hij me niet verstaan want hij was in een café en ik was moe moe moe en toen ging ik slapen haha oceans 13 kijken op vrijdag de 13de wat een grap haha.

Gelukkig ben ik al wat minder verkouden op het moment. Pff. Het is zomer jah? Dan hoort het niet verkoudheidsweer te zijn!

Afgelopen nacht was ik in Doornroosje in Nijmegen te vinden. Was één of ander post-minimal dansfeestje met in de kleine zaal allemaal micromusic spulletjes.

Het was grappig. Een zaal vol mensen die gewend zijn om naar dj's te luisteren, komen de kleine zaal binnen, gaan dansen, kijken wat 'de dj' doet en zien in plaats van een dj een gast met twee gameboys en een mengpaneeltje.

Echt heel amusant om te observeren.

ehm.

Vanmorgen kwam ik om kwart over negen thuis, heb tot half één geslapen, ik heb gisteravond dik 300 foto's gemaakt, die heb ik net allemaal georganiseerd en de besten op Flickr gezet, en ik ben nu moe. Ik wil helemaal geen verhaaltje schrijven. Pff.


Gieskes

Last Action Hero

Miniroc

m-,-n

c-men, dj monza


De rest van de foto's staat hier.

Oh, en nog even een paar linkjes:
De gp2x, de Linux-gebaseerde handheld console die m-,-n gebruikt
LGPT, de software die m-,-n zelf geschreven heeft voor zijn gp2x
De homepage van m-,-n, omdat die met Google onmogelijk te vinden is

En mocht je er gisteren geweest zijn en meer van 8bit-muziek willen weten:
micromusic.net
8bit muziekjes (check nullsleep, virt, anamanaguchi, random, USK...)
meer 8bit muziekjes (tip: Lutin)

Dikke beige bubbeltjesplastic-enveloppen met US Postal-stickers en -stempels. Vanmorgen lag er weer eentje op de deurmat. Deze keer uit Chicago, Illinois. De inhoud? Een drietal cd's van Anathallo. Eigenlijk vier cd's omdat eentje een dubbel-cd is.

Ehm, Anathallo? Wie zijn dat? Nou, Anathallo is die band waarvan ik drie mp3'tjes had die ik al een tijdje helemaal grijs draaide en die mijn dag weer goed maakten als iTunes weer eens had beslist dat ze op mijn iPod Shuffle moesten komen.

Muziek zoals goede muziek hoort te zijn. De eerste keer dat je het luistert kun je maar één ding denken: what the f...?? Wat is dit nou weer? Wie *bedenkt* zoiets??

Tenminste, dat was mijn eerste indruk. Ik ben het gewoon stug door blijven luisteren totdat ik de oneindige schoonheid ervan in begon te zien en alle cd's wilde hebben. Helaas zijn ze hier in Nederland niet zo makkelijk te krijgen, dus heb ik ze maar op anathallo.com besteld.

De stijl? Volgens hun MySpace vallen ze onder folk/experimental. Een beetje Sufjan Stevens (niet dat het er op lijkt, maar het zit wel in hetzelfde straatje) maar dan wat breder. Ze zijn niet vies van hardcore en emo invloeden, structuur in de liedjes is slechts optioneel, mocht je iets niet kunnen verstaan dan komt dat waarschijnlijk omdat ze soms ineens in het Japans zingen, mochten teksten je bekend voorkomen dan komt dat doordat sommige liedjes volledig uit bijbelteksten bestaan. Het is even wennen, maar als je ze eenmaal doorhebt kun je niet meer terug. Echt niet.

Wil je echt een idee van de muziek krijgen, bekijk dan het artwork van hun laatste album. Trefwoorden: artistiek, fragiel, prachtig. Eigenlijk zou ik het hoesje in plastic moeten sealen en nooit meer aan moeten raken maar toch betrap ik mezelf er constant op dat ik hem weer van dichtbij aan het bekijken ben en de structuur aan het voelen ben, wetende dat het niet lang meer zal duren voordat ik iets kapot heb gemaakt.

oh, en: www.anathallo.com om te luisteren.

Nu ook fatsoenlijk te lezen voor alle Internet Explorer 6 gebruikertjes :D

(verwijderd

Voordat ik zometeen richting mijn werk vertrek nog even dit: gisteravond stond The Violet Burning in het Vliegend Paard hier in Zwolle. Gezien de shows die ze de afgelopen jaren (of eigenlijk de periode 2001-2004) hier in Nederland gaven had ik er zo mijn twijfels bij, maar ze waren nu weer helemaal de oude! Echt één van de betere rockbands! Het was een super-avond :D

Wat is het toch leuk om jarig te zijn (geweest). Niet piekeren over welke cd ik nou weer zal kopen, niet moeilijke keuzes moeten maken, gewoon dingen krijgen! Hoe fijn is het om je leven door het lot te laten bepalen.

Het lot lag deze keer in handen van Matthias en Jao. Ze liepen de Plato binnen en legden aan de Plato-meneer uit dat ze een kadootje zochten voor iemand die van wazig rare bliepmuziekjes houdt (ik dus). En wat kregen ze mee? Een cd van Dominik Eulberg. De cd in kwestie werd me gisteravond al overhandigd, een paar dagen voor mijn feestje.

Het hele idee van Dominik Eulberg begrijp ik nog niet helemaal. Hij schijnt boswachter te zijn van beroep en daarnaast zit hij wat te pielen met synthesizer en andere elektronica waar geluid uitkomt en de liedjes en de instrumenten noemt hij naar vogeltjes. Ofzo. Mijn Duits is ook niet wat het nooit geweest is, dus erg veel heb ik ook niet aan de tekstjes op zijn website. Maar goed. Ik denk dat ik de muziek wel tof vind.

Het enige probleem van zulke techno-achtige persoontjes is dat ze slechts optreden op dansfeesten, Dance Valley enzo. En nou ben ik niet echt iemand die zich kan identificeren met het soort mensen dat zulke evenementen bezoekt. Helaas, helaas, helaas. Maar 1 September staat hij in de Effenaar, eens kijken of ik zijn muziek dan nog steeds zo tof vind om er een reis naar het verre Eindhoven voor over te hebben.

Oh, en een YouTube-filmpje:



(verwijderd

Dag trouwe bezoekers (heb ik die?)!

Ik werd vanmorgen wakker en ik dacht: laat ik mijn website een nieuw jasje geven. Inmiddels is het een paar uurtjes later, en zie hier het resultaat. De shoutbox is niet meer, de rest wel.

Update: mensen die een fatsoenlijke browser gebruiken worden niet meer lastiggevallen :P

Een paar jaren '80 flashbacks. Waar begon het? Met een artikel op Slashdot over wat er mis is met moderne opnametechnieken, dat de muziek veel te luid wordt opgenomen, dat details wegvallen, dat vroegâh alles betâh was, enzovoorts, enzovoorts. Wat mij herinnerde aan die zaterdag, enkele jaren geleden, toen ik over de markt in IJhorst liep en daar een verzameling LP's aantrof van artiesten als Crowded House, Dire Straits, Genesis, dat soort spul. Na een selectie gemaakt te hebben besloot ik een bod uit te brengen op de hele stapel om ze vervolgens thuis stof te laten happen. Tot afgelopen zaterdag dus.

Want wat is beter om de stellingen uit bovengenoemd artikel uit te testen dan met een paar LP's uit die tijd? Ik begon met een LP van Dire Straits, daarna een LP van Dire Straits, en daarna eentje van... ehm... Dire Straits. Wat een muziek! Hoe dat ooit een paar jaar lang ongebruikt stof heeft kunnen happen begrijp ik niet helemaal eigenlijk. Maar goed, beter laat dan nooit. Zo zie je maar weer dat een muziekcollectie die groot genoeg (of te groot) is altijd nog verrassingen oplevert. Oh, en de stelling klopte. De drums zijn helderder, je hoort meer detail.



Flashback nummer twee was mijn vers aangelegde collectie Commodore '64's die nu eindelijk vorm begint te krijgen. Ik heb inmiddels Turbo Assembler op een diskette staan, een zooi documentatie (1, 2, 3, 4) uitgeprint, en ben lekker aan het programmeren op het 2MHz snelle monstertje.



Tot slot was ik vandaag mijn kamertje opnieuw in aan het richten en kwam er weer eens achter dat ik te weinig stopcontacten heb (op het moment gebruik ik er 19). Dus ik loop naar de Mediamarkt, haal een verlengsnoer, loop toch nog even naar de cd-afdeling en wat draaien ze daar? Precies, The Cure. Als reclame-beïnvloedbare consumerende zombie loop ik dus de winkel uit met een verlengsnoer én een Greatest Hits cd'tje van bovengenoemde band. Wat in totaal duurder dan mijn 'harde' budget van 10 euro was waardoor ik moest pinnen enzo.

Oh, en dan nog iets: in één van mijn macrofotografie-frenzies heb ik ooit foto's gemaakt van de chips van mijn overleden Commodore 64 (die gelukkig een donorcodicil had en daardoor de levens van twee andere c64's gered heeft). Één van deze foto's dient al een tijdje als wallpaper op mijn computertje, en ik kwam er net achter dat de chip in kwestie gemaakt is in week 24 van 1983. Dat is precies 24 jaar geleden. Hoera enzo.

(verwijderd

Iets met cd's die je op een bepaald moment verkoopt en waar je ongelooflijk veel spijt van krijgt totdat je de muziek jaren en jaren later weer koopt op iTunes. Om een lang verhaal kort te maken: ik waan me nu op een fiets, ergens op een zomeravond in het zuiden van Drenthe. In 1997. Op weg naar Het Jeugdhonk. Ergens in een verbouwde boerderij in diezelfde regio. Het jeugdhonk is niet meer heb ik laatst vernomen in één van mijn vele ontmoetingen met vroegah waar ik het een paar blogjes terug over had. Het is nu een zorgboerderij ofzo (hah! hoera voor Google! dit dus).

Nothing More's Gonna Get In My Way, Nothing More's Gonna Get In My Way Hey Hey. Van Supergrass. Waarom haal ik herinneringen van lang lang lang geleden op? Ik weet het niet.

20ft Halo. De frustratie. Ik, beginnend basgitaarspeler, probeer dat introotje te leren, mijn broertje, nog nooit een basgitaar in zijn handen gehad maar speelt wel sinds zijn negende viool, speelt het loopje na het één keer te horen. Zucht.

Oh well... Onsamenhangend blogje? Niet? Dan moet ik beter mijn best doen denk ik.

USK en Maru



(verwijderd

Leuk is dat, luister je een hele dag klassieke muziek, breng je zo je avonden door.











Meer pics op Flickr.

Oh, en mocht je je het afvragen: nee, ik ben nu niet bij TSTGU in Apeldoorn. Had niet superveel zin en moet mijn voet genoeg rust geven zodat ik volgende week weer centen kan verdienen.

Voor uw informatie: The Spirit That Guides Us geeft morgenmiddag om 16:00u een gratis en akoestische (!) show in De Gigant in Apeldoorn. Tofheid alom. Dus.

Oh ja en vanavond weer harde muziekjes in de Eureka.

Toch maar geen feestje zondag. Ik laat het wel horen wanneer ik het wel ga vieren.

Jawel, ik heb krukken. Voor de eerste keer in mijn leven. Gelukkig was er verder met mijn voet niets aan de hand, gewoon gekneusd. Maar wel superlastig. En grappig. Want met krukken besef je je pas hoe veel dingen je eigenlijk automatisch doet. En hoeveel dingen je (of iig ìk) overbodig doet. Mijn eerste praktijkoefening was de supermarkt. Één hand voor de ene kruk, één hand voor de andere kruk, en... ehm... het mandje. Pff. Nouja, dat is nog tot daar aan toe, maar dan moeten er ook nog dingen in dat mandje. En dan de kassa. Spul in de rugtas proppen, portemonnee pakken en tegelijkertijd er ook nog eens op letten dat de krukken niet omvallen. Fietsen met krukken had ik inmiddels al een beetje geleerd, maar dan kom je dus thuis. Normale gang van zaken: thuiskomen (smal steegje is ook weer zo'n verhaal, maar goed), door de keuken naar binnen lopen, kamer binnen, muziek aan, kijken of er nog nieuwe mail is (ja ik ben verslaafd), terug naar de keuken, boodschappen in de (koel)kast, terug naar kamer. En dan pas besef je je hoe overbodig die handelingen allemaal zijn. Maaar goed, de pizza zit in de oven en daar gaat het om.

Even kijken of ik nog wat hulp kan krijgen bij het inkopen doen voor mijn feestje, alhoewel ik er wel steeds meer aan begin te twijfelen. Misschien is volgende week toch een beter plan...

Mijn rechtervoet is blank. Mijn linkervoet daarentegen is paars en dik. Ongelukje op het werk waar mijn voet ineens diende als stootkussentje tussen een pompwagen en een pallet. Uiteraard op die plek waar een werkschoen géén bescherming biedt. Vanmiddag hinkel ik even naar de dokter die gelukkig één straat verderop zit. Of ik fiets, misschien gaat dat makkelijker. Grappig trouwens hoe moeilijk triviale zaken als het zetten van koffie (en dan vooral het halen van water uit de keuken) worden als je hinkelend door het leven moet. Ook grappig hoe snel je je daaraan aanpast.

Maar goed. Vandaag niet werken dus. Morgen wel jarig zijn dus. Lekker is dat als je afhankelijk bent van het weer omdat je max 6 mensen in je kamertje kunt ontvangen maar wel een tof pleintje-met-barbecue achter het huis hebt. En het weer ziet er goed uit, dus: zondag feest hier! Ik stuur nog wel een mailtje met de details. Vandaag na een uurtje of ehm 5. Als de dokter naar mijn zielige voetje heeft gekeken.

(hah. grappig. Ik heb nogal eens de neiging om tijdens mijn bezigheden een dansje te doen op de toffe muziekjes die één van mijn iPodjes ten gehore brengt. Volgens mij ziet dat er echt heul stom uit als ik hinkel. Maar goed, niemand die het ziet.)

...I am really just like him.



(verwijderd

Wat ik de laatste tijd uit aan het vreten ben? Heel veel maar eigenlijk ook weer heel weinig. Ten eerste ben ik bizar veel mensen van vroeger toevallig aan het tegenkomen, uiteindelijk zet ik op Opwekking mijn tentje op, raak ik in gesprek met mijn buurman, blijkt dat we elkaar kennen van.. wanneer was het? Ik denk dat we elkaar ergens begin '98 voor het laatst gesproken hadden. En ik keek er niet vreemd van op. Een berichtje van een buurmeisje die in 1992 (ofzo) verhuisd is en die ik sindsdien niet meer heb gesproken, bij een uitzendbaantje ineens aan tafel zitten met een klasgenoot uit de brugklas, dat soort dingen overkomen me de laatste tijd met enige regelmaat.

Maar goed, vanavond had ik weer de neiging om tegen muren op te lopen dus maakte ik weer een wandeling door deze stad. Van Assendorp naar Oosterenk en via het centrum weer terug. Toen ik door de Diezerstraat liep kwam ik ineens Ben tegen, was naar de La Luna On The Road show geweest in het Vliegend Paard. Ik dacht dat dat morgen was en morgen moet ik werken dus ik had er ook geen aandacht meer aan besteed. Balen. Nu staat Benjamin Winter behoorlijk hoog op het lijstje met artiesten die ik altijd nog een keer wil zien maar die ik altijd door één of ander stom toeval heb gemist. Op zich best balen dus. Hmm. Maar goed, het was toch al niet zo'n toffe avond.

Maar goed. Verder... Laatst in twee dagen 1600 foto's op Flickr gezet, voor het eerst in mijn leven naar Opwekking geweest (en ik ergerde me niet dood aan die stereotype pinkstertypjes! hoera!), ik denk er serieus over om na vijf jaar met mijn opleiding te kappen, naast mensen komen ook ineens allemaal oude passies en hobby's terug en meer dingen waar ik eigenlijk een volledige blog aan zou kunnen wijden (wat niet wil zeggen dat dat ik het ook daadwerkelijk ga doen).

Ja, 2007 zal de boeken in gaan als een vreemd jaar in dit leventje. Gelukkig bespaar ik jullie (de voyeuristische bloglezers) de verdere details.

(verwijderd

Nu ook met filmpje :D



(verwijderd

(verwijderd

Honestly / I'd rather sleep / But you're holding me / To it all

On the deeper side / I'm just a ride / You're mine / You're mine / You're it all

And I'm craving / To lift you up / And I'm craving / To take the fall

On the deeper side / I'm just a ride / You're mine / You're mine / You're it all...



(verwijderd

(verwijderd

(verwijderd

1. Het neefje. Woont in Drachten, zijn vriendin woont in Nijmegen, hij was op zoek naar een kamer ergens tussen Drachten en Nijmegen.

2. Het broertje. Woont in Zwartsluis, krijgt een baan in De Wijk, was op zoek naar woonruimte dichter bij zijn werk.

Vanaf komend weekend wonen ze allebei, zonder dat ze het van elkaar wisten, boven een uitzendbureau, op huisnummer 7, in het centrum van Meppel. Grappig.

Sally is tien jaar oud geworden en heeft dat gisteravond in de Hedon hier in Zwolle gevierd!

De foto's staan hier :D

Afgelopen zaterdag was er een elektrofeestje in de Eureka hier in Zwolle. Vier artiesten, een VJ, beloofde weer gezellig te worden.

De eerste twee acts konden me, op zijn zachtst gezegd, niet echt boeien. De eerste ging nog wel, de live percussie-breakbeat was echt wel tof, maar toen hij een uur later nog zijn kunsten aan het vertonen was en eigenlijk al meer dan een half uur niets vernieuwends meer had vertoond vond ik het wel leuk geweest. Leuk, maar veel te langdradig. Vervolgens werd hij nog bijgestaan door ene Danos, daar kon ik echt niets uit wijs worden. Het zal wel aan mij liggen, maar ik werd er in ieder geval alles behalve vrolijk van. En ik was niet de enige. Maar goed.





Ondertussen zat er in een duister hoekje iemand met een computer en Resolume vj kunsten te vertonen. Van 8-bit-achtige patronen tot film-samples.



Toen Pepe en Danos eindelijk het podium verlieten had The Analogic Sound Project zijn spulletjes al opgebouwd aan de andere kant van de zaal. Een Novation Bass Station, een Novation K-Station en een paar Electribes, dat moest haast wel tof worden. En dat was het ook. Lekkere elektro, dansbaar, vet, 100% live, wat wil een mens nog meer?









Tot slot speelden Brainstorm & Blowtorch. De vorige keer dat ik ze zag maakten ze drum'n'bass, nu is het eerder te omschrijven als breakcore. Snoeihard, mij zo af en toe wat te hard, maar het klonk erg goed! Helaas wat weinig licht op hun podium zodat de foto's niet echt laten zien hoe tof het was.







Uiteindelijk was het toch nog een geslaagde avond :)

Ooit afgevraagd hoe een mix van shoegazer en NES-chiptunes klinkt?

Zo dus. Ik word er in ieder geval behoorlijk vrolijk van. Het hele album(pje):

1. Stuck Pig
2. By Sundown
3. Nautilus

Uitgebracht op 8bitpeoples

En uiteraard hebben ze ook een plekje op MySpace.

Het is zomer het is zomer het is zomer. En hoe ik dat weet? Ik kreeg vandaag weer de onweerstaanbare drang om naar dit schijfje te luisteren:



Of eigenlijk naar de mp3-rip ervan omdat van de cd zelf niet zo veel meer over is na hem tijdens de laatste acht jaar honderden keren gedraaid te hebben. Eigenlijk weet ik niet precies hoe lang ik dit schijfje al in mijn bezit heb. Het moet ergens in 1999 geweest zijn. Brainwave in Januari? Fishcore in April? Christmas Rock Night in December? Ik denk de eerste, maar zeker weten doe ik het niet.

Oh. De muziek. Tja, hoe leg ik dat uit? Fris, zomers, indiepop. Op Amazon kun je een paar stukjes beluisteren in überbrakke kwaliteit. Google is je vriend.

Je zag altijd de laatste 20 blogpostjes op deze site. Nu zie je de laatste 100 wat neerkomt op alles. Het was namelijk zo zonde dat er posts verdwenen. Het duurt nu dus lekker lang om mijn site te laden. Misschien dat ik ooit fatsoenlijke blog-software installeer.

Yesterday evening I went to the VJ Launch Hosted By C-Men event in Ekko, Utrecht. With DMDN, The C-Men, GOTO80, Gieskes, Jeroen Tel, Otro and Lo-bat.. And a circuit bending workshop.













More pics HERE

Gisteren weer een toffe show, Brown Feather Sparrow en At The Close Of Every Day in de Hedon hier in Zwolle. Toffe show, leuke gesprekken gehad, geslaagde avond.

Brown Feather Sparrow:















En At The Close Of Every Day:

Omdat ik niet zo veel te melden heb.

Een donderdag. Ik word wakker. Druk persoon als ik ben stuiter ik mijn bed uit. Met een kop vol gedachten. Dus, denk ik, gelukkig ben ik ook nog wat rationeel ingesteld dus ik overleef vandaag wel. Maar nee hoor, ik begin de dag met twee uur college. Inleiding Theoretische Informatica. En uiteraard zet ik mezelf tijdens die twee uurtjes op mijn informatie-absorbeer-stand.

Kwart voor elf. Ik ben thuis. Te veel energie in mijn lichaam. Te veel dingen om over na te denken. Al mijn analytische energie van de dag alweer opgebruikt. Hoera. Wat mijn iPod me ook voorschotelde, ik danste. Wat ik ook probeerde, het gebrek aan evenwicht bleef bestaan.

's Middags moest ik weer naar school, ik ben maar gaan lopen met een enorme omweg. Toen ik naar huis liep werd ik gebeld. Of ik zin had om 's avonds mee te gaan naar een show van Cursive. In de Rotown. In Rotterdam. Cusive. Één van de vele bands waar ik wel van gehoord heb maar waar ik me nooit echt in verdiept heb. Ik zou het wel tof vinden.

En hoera, ik vond het tof. En niet zo'n klein beetje ook.

De tegenwerpingen van de natuurwetenschappen tegen christendom en theologische wetenschap.

De strijd tussen God en de mens zal daarin culmineren, dat de mens zich achter de natuurwetenschappen zal terugtrekken. De ontwikkeling der toekomst zal zijn, dat het christendom zich aldus zal bevrijden van de zinsbegoocheling, terwijl er anderzijds hele scharen mensen zullen komen, wier religie de natuurwetenschap wordt. De natuurwetenschap beweert nu, dat een heel systeem van voorstellingen in de Heilige Schrift aangaande natuurfenomenen wetenschappelijk niet meer houdbaar zijn: 'dus is de Helige Schrift geen Woord Gods, geen Openbaring'. Maar dan komt de theologie in het geweer. Want de natuurwetenschappen hebben wellicht gelijk in haar beweringen en de theologie, die ook graag wetenschap wil zijn, loopt hier ook vast. Als de hele zaak niet zo ernstig was, zou het komisch zjin deze pijnlijke situatie van de theologische wetenschappen nader te bezien, wat overigens het welverdiende lot is van dat soort 'wetenschappelijkheid'.

Want de zaak is helemaal niet moeilijk: het medium namelijk, het enige, waarin God met de mens communiceert, het enige waarover God met de mens praten wil, is: het ethische. Maar om ethisch over het ethische te spreken moet eerst al het andere tot het oneindig-onverschillige worden gedegradeerd en m.b.t. dat ethische hebben de natuurwetenschappen geen enkele ontdekking gedaan. Maar de macht van de opinie van werelds-beschaafde kringen maakt de theologen zo beschaamd dat zij niet anders durven dan de schijn te wekken ook een beetje natuurwetenschappelijk te zijn, doodsbenauwd het zwarte schaap te worden, net als destijds met de hegeliaanse mode. Dan is er een beetje persoonlijke komische moed nodig om aan te tonen, hoe belachelijk die bezwaren zijn, omdat - bij alle wetenschappelijk recht van spreken -, de kern van de zaak, m.n. 'religie', volkomen aan de natuurwetenschap ontgaat. En hoe het aan dat bedenkelijk soort theologie ontsnapt dat er persoonlijke moed vereist is om God meer te vrezen dan de mensen.

Gisteravond weer een heerlijk avondje ouderwetsch harde muziek aan mijn oortjes. Biertje in mijn ene hand, cam in mijn andere hand. Biertje wegzetten als ik een foto wilde maken omdat ik zonodig alles handmatig moest doen, maar goed.

Daily Fire









Otis















Callisto

Bertus Aafjes, Anatole France, Karel Jonckheere, Joseph Conrad, Dorothy Parker, Bertolt Brecht, Katherine Mansfield, Herman Heijermans, Stefan Zweig, O. Henry, Marcel Aymé, Machado de Assis, Gabrielle Roy, Max Aub, Multatuli, Henry Lawson, John Updike, Nigel Balchin, Heinrich Böll, Doris Lessing, H.G. Wells, S. Carmiggelt, Maxim Gorki, W. Somerset Maugham, Gregorio López y Fuentes, Truman Capote, Hernando Téllez, J. J. Slauerhoff, James Joyce, Michajl Zosjenko, Colette, Katherine Anne Parker, Alexander S. Poesjkin, Maurice Maeterlinck, Hjalmar Söderberg, Saki (H. H. Munro), Paul Horgan.

En dat alles voor slechts €1,50. Bij de kringloop. Alsof ik er tijd voor heb.

Tenminste, gisteren.

Wat ik in de stad deed? Een zak appels en de nieuwste Opinio halen. Voer voor de rest van de dag.

Ik heb geen idee waar ik dit verhaaltje moet beginnen, maar okee. Het komt er op neer dat ik inmiddels ongeveer een week rondloop met een tamelijk onplezante chaos in mijn hoofdje. Op zich maakt dat niet zo veel uit, dat zijn dingen waar ik na zesentwintig-en-een-half jaar wel aan gewend ben geraakt, maar toch. Waarom het nu een chaos in mijn hoofd is? Omdat er weer eens zo nodig tig dingen in een week moesten gebeuren terwijl ik aan elk afzonderlijke ding ook al genoeg had. Maar okee. Hier en nu. Of liever gistermorgen. Gistermorgen kwam mijn lieve zus bij me langs om wat geleende spulletjes terug te brengen. En, vraag je je af, wat waren die geleende spulletjes dan? Nou, een statief, een boek van Dostojewski, een boekje van Kierkegaard en nog wat spulletjes. Vooral het statief en de twee boeken waren al een tijdje een gemis op mijn kamertje en zijn nu met hun eigenaar herenigd en zullen binnenkort wat extra gebruikssporen vertonen. Toen ik daar in de deuropening met mijn zus aan het praten was kwam ik er achter dat het fris was. Fris als in zo-hoort-het-in-januari-te-zijn-fris. Heerlijk. Totdat ik me besefte dat ik een kwartier later op mijn fietsje zat om de rest van de dag tussen vier muren achter een computer door te brengen. Dat was minder.


Gelukkig heeft elke dag een einde en volgt na elke dag weer een dag, dus na een nacht goed slapen word ik vandaag wakker, ga me uitgebreid douchen, bezoek de lokale Jumbo om mezelf van mijn dagelijks brood te voorzien, nuttig mijn ontbijt in combinatie met twee sterke bakken Max Havelaar koffie (mag ook wel om tien uur) en probeer de dag nuttig te besteden. En dat gaat dus niet, want het is nog steeds een chaos in mijn hoofd. Zucht. Maar, wat helpt tegen chaos? Precies, de frisse buitenlucht, wat beweging en gewoon lekker in mijn upje zijn. En zowaar, al deze ingrediënten waren aanwezig in een wandeling door deze Overijsselse hoofdstad. Samen met een fotocamera(atje) en zonder iPod. Gelukkig zonder iPod. Want die zou mijn oortjes toch alleen maar bevuilen met de minder rustgevende klanken van 65 Days Of Static, een band die ik gisteren bij toeval ontdekt heb.

De straat uit, Elbertstraat, Karnebeekstraat, Assendorperstraat, Hortensiastraat (inclusief basisschool met wachtende moeders. Vroeger waren dat vrouwen, nu zijn ze amper ouder dan mij. Zucht.), Alferinkweg en zodoende kom ik in Park de Wezenlanden terecht. Een park. Bah. Maar ach, ik ben ook wel verwend doordat ik in een dorp met twee bossen ben opgegroeid. Maar okee, ik liep me daar wat te ergeren (brugje, boom, andere kant precies zo'n boom. Het is natuur jah! Dan hoort dat niet! Pff...) en pakte uiteindelijk toch mijn fotocamera maar en ging wat fotootjes schieten. Een boompje, water, vogels, je kent het wel. Moeite doen om geen mens-gemaakte spullen op de foto te krijgen en om te doen alsof het allemaal echte natuur is.


Zo'n park ben je ook binnen een minuutje of vijf door, dus inmiddels was ik alweer richting het centrum aan het lopen, mezelf beseffende dat ik nog geen agenda had voor 2007. En waar kun je beter agenda's kopen dan bij de Hema? Helaas schijnt beige linnen niet meer hip te zijn dus ik liep de winkel uit met een grijs linnen agenda. Lekker groot met één pagina per dag zodat je nooit een goed weekoverzicht hebt, en omdat het al een tijdje 2007 is kostte de agenda maar drie euro. Een astronomische besparing van drie euro!

In de overtuiging dat ik toch wel minstens twee uur van huis geweest was loop ik weer naar huis, kijk op mijn telefoon hoe laat het is (ik ben al bijna twee jaar te lui om mijn horlogebandje te vervangen) en kom er achter dat ik in totaal toch echt niet meer dan een uur van huis ben geweest. Vreemd.

Natuurlijk heb ik weer veel te weinig tijd besteed aan het maken van de foto's, heeft de camera die ik gebruikte alleen een automagische stand, en zodoende was ik weer eens ontevreden met het resultaat. Totdat ik me herinnerde dat ik nog niet zo lang geleden heb beweerd dat ik geen photoshop (of in mijn geval The Gimp) gebruik omdat ik daarmee alleen maar foto's kapot kan maken. Zijn de foto's bij dit verhaaltje kapot? Ik vind van niet.

Gisteravond zat ik een avondje te niet-internetten en wel-tv-kijken. Kijken naar de verslaggeving over de storm. En eigenlijk heb ik me best vermaakt.

Wat was namelijk het geval? Zo ongeveer elk persoon die je op tv zag, of het nou een journalist, een weerkundige, een KNRM-vrijwillige of een dijkbeheerder was, deed aan alle kanten moeite om serieus te blijven en het volk er van te overtuigen dat dit toch wel een gigantische ramp was. En je kon *zo* duidelijk zien dat ze zich stuk voor stuk helemaal kapot aan het genieten waren! Want zeg nou zelf, wie zou er nou journalist worden als er geen rampen waren? Wie zou er nou weerkundige worden als er geen stormen waren? Denk je nou echt dat iemand vrijwilliger wordt bij de KNRM als er niet de kans is om in de hoge, onbedwingbare golven een heldendaad te verrichten? Of dat iemand die bij het gemaal werkt dat doet 'omdat dat zijn baan is'? Maar nee, ze deden professioneel verslag. Met glinsterende oogjes. Is het verboden om je passie te laten blijken ofzo? Is het verboden om te laten blijken dat er toch nog wat van dat "basisschooljochie die astronaut wil worden" aanwezig is?

Of ben ik de enige die dat opviel?

Hoe dwaas is het om meer dan vijf uur van huis te zijn om nog geen drie kwartier bandjes te kijken?

Het verhaal gaat als volgt: ten eerste krijg ik afgelopen vrijdagmiddag een mailtje van Ponoka met daarin de vraag of ik nog foto's van ze heb voor op hun MySpace. Aangezien ik ze nog nooit live heb gezien kon ik ze daar niet mee helpen. Even later lees ik op het Peacedog Forum dat hetzelfde Ponoka samen met Weather Kingdom (waar ik nog nooit van had gehoord) in Dwaze Zaken in Amsterdam staat.

Kortom: een kroeg waar ik nog nooit was geweest en twee bandjes die ik nog nooit had gezien. En dat 112 kilometer van huis. Op een vrijdagavond na een drukke werkweek. Maar okee, ik was dus zo gek om er toch heen te gaan. Ik heb niemand anders zo gek kunnen krijgen om met me mee te gaan dus ik ging in mijn eentje in de hoop dat ik er wat bekenden tegen zou komen.

Ik was er tegen negen uur, eerste bandje zou beginnen om tien uur, gelukkig waren er wat bekenden die ik al te lang niet meer heb gesproken (krijg je er van als je een jaartje Flevo overslaat) en na een uurtje begon Weather Kingdom te spelen. Weather Kingdom bestaat uit Remco van Satellite 7 en Winterbirds en de Amerikaanse Lia Rose. Lekkere americana-achtige luisterliedjes, een cover van Damien Jurado erbij, voor mij genoeg om de trip naar Amsterdam de moeite waard te maken.











Iets na elf uur begon Ponoka te spelen en mijn laatste trein ging iets voor half twaalf. Ik heb er dus niet meer van meegekregen dan wat ik door de zoeker van mijn camera zag. Indiepop met synthesizertjes enzo. Op zich leuk maar niet meer helemaal mijn ding. Ik heb al zo veel van zulke bandjes gezien. Maar zoals gezegd, ik heb ze amper gehoord. Ik heb ze alleen maar gezien.















Na de foto's gemaakt te hebben ben ik snel naar het station gegaan en en anderhalf uur later was ik weer thuis. En moe. Erg moe.

Ik kreeg net van mijn zus te horen dat Herta, de hond van mijn ouders, is overleden. Gisteren at hij niets meer, vanmorgen lag hij dood in zijn mand :'(

Een tijdje geleden kwam ik op MySpace de muziek van Jeff Zentner (en nog een aantal artiesten) tegen. Ik downloadde wat er te downloaden was, zette het op mijn iPod, iPod in de shuffle en ik kwam de liedjes vanzelf wel een keer tegen. Jeff Zentner was dè artiest die me constant opviel omdat zijn liedjes zo mooi en zo gevoelig zijn dat ik er echt helemaal stil van werd. Op een bepaald moment wil ik meer dan vier liedjes van hem hebben dus koop ik zijn cd bij CDBaby samen met een cd van Menomena. De gesoulseekte versie van de cd van Menomena had ik eigenlijk al een tijdje op mijn iPod staan, maar nu ik toch aan het bestellen was heb ik hem toch maar gekocht.

Afgelopen vrijdag heb ik de cd's besteld, niet met priority mail (scheelt weer $3) en zonder hoesje (scheelt ook weer een paar cent :) ). Verzenden zou een week of twee kosten, plus dat we nu midden in de feestdagen zitten, dus ik verwachtte de cd's ergens in de eerste of tweede week van Januari in huis te hebben. En wat schetste mijn verbazing toen ik vandaag thuiskwam? Er lag een heus pakketje op de deurmat! En wat stond er op dat pakketje? "CDBaby, Portland, Oregon"! Hoe het kan weet ik niet, maar ik heb mijn cd's binnen. Na zes dagen. Eind December.

Dat is nu een uurtje of anderhalf geleden en ik heb net voor de tweede keer op moeten staan uit deze supercomfortabele zitzak-met-laptop om Hymns To The Darkness weer opnieuw te starten. Wàt een cd! Heerlijke muziek voor een regenachtige zondagmiddag. Of een zonnige dag in het park. Of een donderdagavond in December.

Wat ook leuk was: je kunt op CDBaby een berichtje voor de artiest achterlaten. Dat deed ik. En wat denk je wat ik een paar uur later in mijn MySpace inbox vond? Precies, een berichtje van Jeff Zentner himself! Of ik mijn email-adres wilde sturen want iedereen die zijn album koopt krijgt een gratis bonus-mp3'tje :).

De cd van Menomena moet dus nog even wachten. Wat niet wil zeggen dat ik er nog niet van genoten heb! Er zit een dik boekje bij (iets dikker dan een cd-hoesje). Eerst had ik geen idee waarom op alle bladzijden (bijna) dezelfde foto's stonden, totdat ik het boekje heel snel ging doorbladeren. Het is een heus flip-bookje met van elk bandlid een mini-filmpje en de tekst 'I Am The Fun Blame Monster" die morpht naar "The First Menomena Album"! Ja, dat is een anagram, kijk maar: . Ik vroeg me al tijden af wat die naam nou te betekenen had, maar nu weet ik het dus :)

Wat grappig is en wat ik nog niet goed uit kan leggen: de laatste tijd luister ik òf elektronische bliepmuziek òf ik luister altcountry/americana/singersongwriter. Vreemd. Twee zo verschillende stijlen. En ik vind ze allebei geweldig.

Gisteravond liep ik door de stad,



liep de Art In Motion binnen, zag een dj,



en ik ging dansen.



En nog meer foto's maken. Van het podium waar zo veel toffe bands gestaan hebben toen het pand in kwestie nog eigendom van YfC was. Vervlogen tijden.



Vervolgens stond daar Brainstorm & Blowtorch.



Waarbij Brainstorm een oud-huisgenoot van me is. Dat was wel grappig. Ik wist niet eens dat hij Drum'n'Bass maakte. Veel knopjes en kabels, twee computers en het resultaat: een bak dansbare herrie.



En ze dronken bier.



En meer bier.



En maakten nog steeds muziek.



En toen ging ik naar huis.

Waarschijnlijk moest het team dat mijn Nikon L4 heeft ontworpen een bepaald aantal features in het ding stoppen. Zoals dat meestal gaat resulteert dat in een apparaat met een enorme lading zinloze functies, een onoverzichtelijk menu, allemaal rare knopjes, enzovoorts. Zo ook deze camera. Wat te denken van een 'composition assist' feature waarbij er een silhouet op het scherm staat waar het gefotografeerde persoon in moet passen?

Maar... Nu kan ik als snobistische ervaren hobby-fotograaf (proest) lopen te emmeren over het feit dat het ding geen handmatige functies heeft en niet eens technische gegevens toont van de foto, maar dat doe ik niet. Wat ik wel doe is gewoon lekker met die zinloze functies gaan prutsen. En dat is leuk.

Zo is er de functie om een collage van zestien achter elkaar genomen foto's te maken. Je drukt op de knop, het ding maakt zestien foto's en je krijgt een foto van 4x4 kleine fotootjes. En dat is niet stom, integendeel, het is leuk. Kijk maar:

Een beetje oefenen en je kunt zo in één foto een heel verhaal van een seconde of tien vertellen :)

Het schijnt genetisch bepaald te zijn dat ik mijn leven lang zal moeten leven met een hunkering naar mijn jeugd. Specifieker, een hunkering naar speelgoed. Hier kleven twee nadelen aan: geld en vrouwen. Het geld-probleem is niet zo groot. Het speelgoed wordt duurder maar je gaat ook meer verdienen. Hoe groot het 'vrouwen' probleem is weet ik alleen nog maar van horen-zeggen. Maar ik kan me er wel wat bij voorstellen.

Om het lot een stapje (of twee, of drie, of duizend) voor te zijn ben ik vandaag, gewapend met pinpas, de stad in getrokken want ik vond dat ik een nieuwe fotocamera nodig had. Maar, zou je denken, je hebt in Juni toch nog een fortuin uitgegeven aan een nieuwe? Ja, dat is zo. Maar weet je hoe GROOT dat ding is? Die past dus echt niet in mijn binnenzak! Maar, zou je denken, je hebt toch nog een oude camera en die is toch een stuk kleiner? Ehm, ja. Maar ik wilde gewoon een nieuwe cam, nou goed?

Tot zover de discussie met mijzelf.

Waar het hier dus om gaat: ik heb een altijd-bij-me-heb cam gekocht in de vorm van een Nikon Coolpix L4. Zo groot als een pinpas en past twee keer in het accessoirevakje van mijn kleinste cameratas. En doet alsof ik dom ben. Maar is wel schattig wat dat betreft. Je kunt de 'jij bent dom' foutmeldingen namelijk ook uitzetten. Maar dan verliest hij weer wat van zijn charme. Dus ik laat me betuttelen door een stuk electronica.



Wat ik er mee ga doen? Foto's maken natuurlijk. Duh. En die op deze site zetten. Joepie.

De laatste keer dat ik foto's van een oude binnenstad gemaakt heb was in Oslo, eind december 2004. En elke keer als ik weer foto's van een binnenstad wil maken dan vraag ik me af welke stad het mooiste zou zijn. Meestal komt dat dan neer op één of andere stad ergens ver weg. Gisteren liep ik door Zwolle om er (eindelijk) achter te komen dat ik al meer dan een jaar zelf in zo'n oude stad woon. Dus ben ik vanmiddag op pad gegaan met mijn fotocamera en mijn iPod.

Mijn iPod stond op de albumshuffle en mocht dus zelf uitkiezen welke muziek ik luisterde. Toen ik wegging draaide The Queen Is Dead van The Smiths, maar die liep al tegen zijn einde. Daarna kreeg ik Bill Mallonee's "Dear Life" te horen. Ik had het zelf niet beter uit kunnen kiezen. Echt niet. Wat een genot om naar te luisteren op een frisse, ietwat melancholische zondagmiddag in december.

Maar goed, ik liep daar dus, de halve binnenstad door, had al tig leuke plekjes gezien, maar mijn cam zat dus nog mooi in zijn tas. Dat was overduidelijk niet de bedoeling. Dus ik haal de cam uit mijn tas op één van de plekjes waar ik gisteren langsgelopen ben, balend dat ik mijn cam toen niet bij me had (en dat overal mensen liepen). De volgende twee uur (wat eigenlijk een half uur was, mezelf kennende) liep ik dus zo door de stad, zo nu en dan wat fotootjes makend.

Het is eigenlijk best leuk hoe je dan naar een stad kijkt. Een dichtgeverfd raam met afbladderende verf, een raam met een stapel kleren er achter, een oud pand met een nieuw pand op de achtergrond, met graffiti bekladde muren, het marktplein dat eigenlijk best groot is en natuurlijk een paar straatmuzikanten.













Na Bill Mallonee volgde Luxury's "The Latest and the Greatest". Inmiddels ben ik naar Dr Lektroluv aan het luisteren. Wat me weer doet denken aan Pukkelpop. Toen geen enkele rockband me kon boeien en ik eigenlijk het hele weekend bij de twee danspodia rondhing.

TSTGU stond vanavond in de Hedon. Absoluut één van hun betere shows!

Mocht je er nog nooit van gehoord hebben: Evert Kwok. Is leuk.



Tip: in het boek staan heel veel grappen die niet op de site staan.

Even dacht ik dat het voorprogramma het hoofdprogramma zou overtroeven. Dat komt vaker voor, dan verwacht ik weer te veel van een band die ik al vier jaar niet gezien heb enzo. Maar deze keer waren ze allebei goed. Jeffrey Lewis is een held. Zijn muziek stelt op zich niet veel voor, maar de stripverhalen met muziek erachter zijn gewoon tof. Een nergens over gaand verhaal over een tandenstokerfabriek (een fabriek die van tandenstokers gemaakt is), een tof verhaal over de communistische geschiedenis van China en een verhaal over een brein dat de aarde overneemt. Geweldig getekend en vooral erg grappig.









En toen was er Danielson. Vier en een half jaar nadat ik ze in Amsterdam zag. Nu zonder de hele family. Zonder Sufjan Stevens op de drum. Zonder Rubbernecker. Gewoon met zijn viertjes op het podium. Het leek net een echte band. En zo klonk het ook. Behalve Daniel's veel te hoge stem dan. Maar het was leuk. En tof. Vooral de oudere liedjes. Ik heb meteen mijn Danielson-collectie maar uitgebreid met twee oudere cd's.









De laatste trein genomen, daarna nog in Zwolle uit geweest. De Docter, Vliegend Paard, weer De Docter, Rootz. Kwart over vijf thuis.

Het was weer gezellig.

Volgende week wordt een toffe week. Ja, natuurlijk is daar de eindbeoordeling van mijn stage, moet ik opvolging zoeken voor mijn folderwijkje (ja, ik ga hem opzeggen!) en moet ik de draad van school weer oppakken.

Maar waar het volgende week vooral om gaat zijn shows :)

Donderdag speelt Danielson in Utrecht. De laatste keer dat ik ze als band heb gezien was in 2002 in Amsterdam. De drummer die ze toen bij zich hadden trekt inmiddels uitverkochte zalen, Danielson zelf speelt nog steeds in kleine zaaltjes. Een paar foto's van die memorabele 25ste dag van April 2002, Paradiso kleine zaal:







Vrijdag staat TSTGU hier in Zwolle. Hoe vaak ik die al niet heb zien spelen? Ik ben de tel kwijt. Ik gok dat het de 20 keer overschrijdt.

Naast bartkuik.nl heb ik sinds dit weekend prutsr.nl voor al mijn prutswerkzaamheden.

Prutswerkzaamheden die op stapel staan:

• andere blog software
• foto gallery

Dat je het ff weet :)

En dat was het dan. Woven Hand en Damien Jurado in het Burgerweeshuis in Deventer. Het scheen best tof geweest te zijn als ik anderen mag geloven. Feit was dat ik helemaal niet in de stemming was, me kapot ergerde aan alles en iedereen (en er was nogal wat iedereen, de zaal was uitverkocht), verwoede pogingen gedaan heb om te genieten, en uiteindelijk maar achter in de zaal met wat vrienden ben gaan praten. Nou ja, ik heb in ieder geval wat foto's gemaakt (maar er was veel te weinig ruimte om te bewegen), ik heb ze online gezet en ik ga nu slapen. Tot morgen ergens laat in de ochtend. Wat er wel weer op neer zal komen dat ik om half negen klaarwakker naast mijn bed sta.

Maar waarvoor je hier natuurlijk gekomen bent: de foto's!









De rest staat hier.

Zal mij vanavond gaan verblijden met fijne, door hem gecomponeerde, muzikale tofheden. De vorige keer (vorig jaar in de Hedon in Zwolle) stonden de traantjes in mijn ogen, dus dat moet deze keer ook wel weer goed komen.

Een andere held, Damien Jurado, zal ook van de partij zijn. Dus dat wordt feest vanavond in Deventer :)

stomwijzer :)

Ik ben net bezig geweest met het organiseren van de foto's van Flevo 2002 & 2003. Verder heb ik Winter Wonder Rock 2003 & 2004 en alle shows in de Pit in Zwolle al gedaan. De teller staat nu op 148 bands. Honderd acht en veertig ja. Tjonge. Dit gaat nog wel een paar weekendjes kosten lijkt me. Kan ik daarna een selectie maken en uitzoeken hoe ik ze op Internet ga zetten.

Gisteren was ik (tegen mijn eigen verwachting in) in Amsterdam bij het Sally Family Festival

Een verhaaltje volgt. Misschien. Een paar foto's:






De rest staat op mijn Flickr-accountje (die zijn maandelijkse limiet bereikt heeft :( )

Zo af en toe heeft een mens nieuwe helden nodig. Zo ook vandaag, 16 november 2006 (inmiddels is het 17 november 2006, weet ik). En wie mogen die nieuwe helden wel niet zijn? A RED SEASON SHADE NATUURLIJK! Hoe fijn is dat! Een band die Satellite 7 compleet de vergetelheid in speelt. Hoe fijn de gitaarriffs, hoe fijn de kerels an sich (en ik ben niet eens homo!), hoe fijn.... hoe fijn alles!

En de foto's! De foto's! Ik ben trots! Echt!

De foto's!

nu ook *zonder* verstandskiezen.

En toen besloot ik om mijn foto-collectie fatsoenlijk(er) te organiseren en van tags te voorzien. met F-spot. En dat is meer werk dan ik dacht. Ik ben nu twee dagen bezig en heb de foto's van de volgende festivals van juiste tags voorzien:

• DP Festival 2002 (gedeeltelijk)
• Winter Wonder Rock 2003
• Winter Wonder Rock 2004 (gedeeltelijk)

Wat nog moet gebeuren:

• Peacedog 2002
• Flevo 2002 (Alles, behalve hoofdpodium)
• Peacedog 2003
• Flevo 2003 (Alles. Echt alles.)
• Sally Forth Festival 2003
• Blue Dew Festival 2004
• Peacedog 2004
• Flevo 2004 (Bijna alles)
• De Greep (Either/Or) 2004
• Romjulsrock 2004
• Peacedog 2005
• Flevo 2005 (Hoofdpodium + waar ik toevallig langs liep)
• Peacedog 2006

En dan heb ik het nog niet over de legio losse concerten die ik tussen 2002 en heden bezocht heb. In totaal zijn het zo'n 7500 foto's.

Een (groeiende) selectie van de tot nu toe georganiseerde foto's kun je in dit Flickr fotosetje bekijken.

Ik heb een Flickr account. Kwam ik achter. Toen iemand me toe wilde voegen. Na verwoede pogingen om mijn username/password te achterhalen bood GMail de utikomst. Al mijn mail vanaf eind Juni 2004 doorgespit, blijkt dat ik ooit een nieuw wachtwoord heb aangevraagd maar de link in die mail nooit heb gebruikt. Vraag niet hoe, maar de link in dat mailtje werkte nog, dus nu heb ik mijn Flickr Account weer nieuw leven ingeblazen. Of ik er wat mee ga doen? Nee, ik heb nu toch al Picasaweb. En dit stekje.

Ter info:
Mijn Flickr plekje (beetje overleden)
Mijn Picasaweb plekje

Dus.

Check dit! 33 gratizzz te downloaden liedjes van mijn held Denison Witmer!

Hierrr dus :)

En daar was ik dan. In Amsterdam. Een dik uur in de trein, een uur zoeken naar het zaaltje in kwestie, kom ik daar om klokslag negen uur, blijkt het een oud kraakpand te zijn. En alles was dicht. Ben ik dus voor Jan L*l naar Amsterdam geweest.



Hmm... ik zie nu ineens dat de data ook van de website zijn verwijderd. Eergisteren in ieder geval nog niet. Vanavond staan ze in Arnhem. Of ik zo gek ben om een tweede poging te wagen? Wie weet....

...dat je band lek is, je dus met de bus naar stage gaat en er na een dag hard stagelopen iets te laat achter komt dat het schoolvakantie is en er dus minder bussen rijden. Omdat ik niet iemand ben die een half uur op een bus gaat wachten ging ik lopen. Naar de volgende bushalte. Naar het eind van de Oude Meppelerweg, op de Ceintuurbaan, Meppelerstraatweg, Thomas a Kempisstraat, Vechtstraat en jawel, voor ik het weet ben ik in het centrum. En laat het nou net koopavond zijn.

Omdat ik nog niet echt zoveel honger had dat ik alleen maar aan eten kon denken besloot ik wat winkels binnen te lopen. In een tweedehands winkeltje zie ik ineens een Pentax-F 1.7 50mm lens staan! Een wat? Een lens die uitermate tof is voor concertfoto's en op mijn camera past! Helaas hangt er een oude fotocamera aan en zit er een te duur prijskaartje op. Ik vraag of ik de lens los kan kopen, was geen probleem, we worden het niet eens over de prijs en ik krijg uiteindelijk het hele setje alsnog voor een leuk bedrag mee.

En zo ziet het er nu uit: Hoe de resulterende foto's er uitzien zal ik dinsdag pas laten zien, want maandagavond ben ik in Amsterdam te vinden bij The Transmissionary Six. En daar ga ik foto's maken.

Waar een lekke band (is nog steeds lek overigens) al niet goed voor kan zijn :)

Ik heb weer een serie foto's gevonden.

Van Nederland naar Noorwegen, 29 december 2004
Oslo, 30 december 2004
Oslo, 31 december 2004
Een gebouw in Oslo, 31 december 2004
Dierentuin Emmen, 4 mei 2005
Meeuwenplas (bij Zuidwolde dr), 14 mei 2005
Marlboro Masters, Zandvoort, 12 juni 2005

Verschillende concertfoto's van Lampshade, 2003/2004

Peacedog 2005

Sacred Life farwell party, 7 januari 2005

Bij het opruimen van mijn computer kwam ik nog wat oude foto's tegen:

DP Festival 2002 (o.a. Joy Electric):



Peacedog Winterfest 2003 (o.a. ZAO):

Ik had weer wat geld te spenderen en het is al veel te lang geleden dat ik cd's gekocht heb, dus ben ik lekker aan het winkelen gegaan. Mijn collectie is afgelopen week aangevuld met de volgende cd's:

• Daft Punk - Human After All
• Depeche Mode - The Singles '81-'85
• Franz Ferdinand - Franz Ferdinand
• Grandaddy - Under The Western Freeway
• Grandaddy - The Sophtware Slump
• var - Greatest Hits Of The 60s 3cd

En van de iTunes store:

• Gnarls Barkley - Crazy (single)
• Depeche Mode - Only When I Lose Myself (losse track)

En tot slot heb ik nog een cd in bestelling. Ik hoop hem volgende week te hebben:

• Starflyer 59 - My Island

Omdat mijn cd-kast maar ruimte biedt aan ongeveer 140 cd's moesten deze keer vijf cd's het ontgelden. Niet meer in mijn cd-kast (en niet meer op mijn iPod) staan:

• Morella's Forest - Super Deluxe - Ik heb Morella's Forest nooit echt geweldig gevonden. De andere twee cd's stonden al in mijn grote verzamelbak, nu is ook deze aan de beurt.
• Luti-Kriss (Norma Jean) - Throwing Myself - Leuk, maar niet geweldig.
• Hurricane #1 - Hurricane #1 - Deze cd heb ik gekocht om één liedje, "Step Into My World", een Kink FM hitje uit '97/'98. Verder stelt de cd niet zo veel voor.
• Ocean Colour Scene - North Atlantic Drift - Op het bevrijdingsfestival in Mei gekocht, valt wat tegen.
• Ester Drang - Goldenwest - Leuke cd, maar zo nu en dan irritant.

Inmiddels ben ik ook weer met wat dingetjes voor deze site bezig, waaronder:

• Betere versies van de foto's van Lampshade en El Camino
• Een pagina met mijn 150 a 160 favoriete albums plus een korte review
• Misschien nieuwe blog-software.

Lees dit....

Blessed by Don Francisco music and R.M.Radio?
If so, pray about becoming an RM Radio sponsor... hierrr

Zucht....

El Camino was leuk, maar ik kwam natuurlijk voor Lampshade. De band was deze keer uitgebreid met een extra Deens meisje die ons voorzag van het nodige toetsenwerk, vioolgeluidjes, zang en mondorgel.

Helaas vond ik de band toch wat missen ten opzichte van hun eerdere werk. Bij vlagen kreeg ik de indruk dat ze iets te veel attitude hadden, te vrolijk op het podium stonden (wat niet echt bij de stijl past), en de zangeressen mochten wel wat minder toneel spelen. Vooral de nieuwe vond ik eerder een actrice dan een muzikant (mag ik het woord "sletterig" gebruiken?). Daarnaast speelden ze veel liedjes van het nieuwe album die ik nog niet heb en dus was de herkenning ook een stuk minder.

Maar ach, al met al was het toch een geslaagde avond met erg fijne muziekjes.

Zoals eerder gemeld ben ik gisteren naar Lampshade en El Camino in de Hedon hier in Zwolle geweest. Van El Camino had ik nog nooit gehoord, maar mijn eerste indruk ervan was best wel okee. Een beetje Mogwai-achtig met gitaarriffs die lekker lang doorgingen, gewoon tof. een paar foto's:

Zo kijk je maanden lang geen films, zo kijk je er in twee dagen twee.

Gisteren Nineteen Eighty Four, gebaseerd op het Boek van George Orwell. Ik had hem al vier keer gezien en een vijfde keer was toch net wat te veel.

Vanavond heb ik Good Night And Good Luck gekeken in de Hedon. De setting was oké, de muziek was tof, maar de film was mij iets te geladen met politieke denkbeelden. Het begon aanvaardbaar maar uiteindelijk werd de film niet veel meer dan een verpakking om een boodschap uit te dragen. Conclusie: ik ben niet echt in de stemming voor politiek geladen films. Na de pauze ben ik dus maar lekker naar huis gelopen. Want ik heb nog steeds geen fatsoenlijke fiets. Één met een bochel in het wiel en één met een gebroken trapas. En geen geld voor reparatie of gereedschap.

Ook de muziek-tracker is nu operationeel. In deze tracker staan mijn favoriete bands, gebaseerd op wat ik met mijn iPod luister en vervolgens naar last.fm submit.

De komende week zit alweer lekker volgepland dus erg veel tijd voor meer updates zal ik niet hebben. Zaterdag staat het Deense Lampshade in de Hedon hier in Zwolle, gaat weer erg gezellig worden. Ik neem mijn camera mee en dit wordt de plek waar de foto's het eerst te zien zullen zijn. Een paar foto's van vorige shows van ze:

nou, ik dus lekker wel :)

Ennn weer een update. De kleurtjes zijn nu nog minder duf en de shoutbox werkt. Doe gezellig en laat een bericht achter!

Wat ik de komende dagen van plan ben:

• last.fm trackertje
• paar extra pagina's

Kijk! Meer kleurtjes! Zoals je kunt zien moet er nog veel gebeuren, maar dit ziet er in ieder geval al beter uit dan gisteren :)

Ik heeft nu ook een eigen punt nl :) twee zelfs :) Dit is pas een eerste (of eigenlijk tweede) versie van mijn site. Het weblog werkt, je kunt niet reageren maar er komt binnen afzienbare tijd nog een shoutboxje bij, ik ben bezig met een paar extra pagina's, een foto-pagina en nog wat kleine dingetjes. Maar dit is in ieder geval al wat :)